nosyopsis

geriye bakmak

2011-04-21T02:09:00.002+03:00

seneler öncesinden, 2004 tarihli bir yazı aşağıdaki, eski bloglarıma baktıkça, ne kadar dar kelimelerim, ne kadar klişelerim varmış onları görüyorum aslında, günlükler gibi duruyorlar

çoğunun hikayesini bile unutmuşum, ne için, nerde, ne zaman yazılmışlar hepsi kayıp.

bitmez çocuk
uyku...
uyku,
diye bağırdı çocuk.

çocukluğunu aldılar,
gecelere sattılar,
satamaz ki şeytan,
seni içinden kaçırdılar.

gece...
gece,
diye bağırdı çocuk.

maraton bitti!

2011-03-10T01:49:00.002+02:00

merhabalar,

son bir iki aydır yazdıklarımdan da anlayabileceğiniz gibi, bu bursa hazırlık yapıyordum ve bursu aldım, kısa özün kısası rotalarımdan üretim'in peşinde yi gerçekleştireceğim.

bence bu burs her açıdan öncü bir yapıda, umarım sektördeki diğer kurumlarda buna eşlik ederler.

rotama hazırlık sürecini

arkiteraon.tumblr.com adresinden takip edebilirsiniz,

artık Phileas Fogg'u örnek almak gerekiyor sanırım.

arkitera seyahat bursu final sunumu

2011-03-05T10:04:00.004+02:00

arkitera seyahat bursu final sunumu on Prezi

arkitera seyahat bursu

2011-02-15T22:43:00.005+02:00

Merhaba, aşağıda arkitera seyahat bursu başvurumu bulabilirsiniz, benim de hakkımda biraz daha detaylı bilgi için http://yeltakom.tumblr.com adresine bakabilirsiniz,

Görüşmek üzere

üretim'in peşinde /.arkitera seyahat bursu rota 1

2011-02-15T22:02:00.002+02:00

Üretim 2009 yılından beri kendime dert edindiğim bir konu, daha öncede nosyopsis'de bu konuya değinmiştim,

http://nosyopsis.blogspot.com/2009/01/bir-manifesto-denemesi-retmek.html

Üretim şehirlerinin peşinden koşmak, üreten, üreyen olasılıkları görmek, günümüz ekonomisini ve pazarını anlamanın en iyi yollarından biri.

Günümüzde artık üretim Lefebvre'nin dediği gibi, "bugün vardığı en uç noktada üretim şunun veya bunun, bir nesnenin veya işin üretimi meselesi değil, aksine mekanın üretimidir."

Peki üretimin şehri nasıl bir şey? Şehir üretirken, üretilirken nasıl şekil alıyor? Nasıl mekanlar yaratıyor?

Üreten, üretilmiş mekanlar, alan, üretilmiş peyzajlar bu rotanın deneyimini yansıtacak. Elimize aldığımız çoğu şeyin arkasında yazan “Made in ........” yazısının boşluklarını ararken, farklı üretim çeşitlerini araştıran bir rota olacak.

Bu yolculuk benimle beraber, sanal ama yeni bir mekanın da üretimini sağlayacak. Bu yeni üretim, günbegün adım adım sanal ortamda oluşurken, sadece yazıyla değil daha önce birkaç yer için yaptığım, ses kayıtlarıyla, videolarla hikayesini daha iyi anlatacak. Üretimin peşindeyken ben de onun içinde üreteceğim.

Mumbai, dünyanın en çok elektronik üreten şehri, bir anlamda modern dünyanın arka bahçesi, cep telefonlarından elektronik devrelerden oluşan peyzajlar. Bunun yanı sıra gelişen ekonomi, yüksek paralar, eski sömürge döneminin izleri bu rotanın başlangıcını anlamlı kılıyor, çünkü Mumbai kent olarak sömürge döneminin bir ürünü gibi kalıyor.

Jakarta, biyomedikal, otomotiv ve mekanik üretimin merkezi, Endonezya dünyadaki bu alandaki üretimde büyük bir paya sahip.

Pekin, nüfusu gereği tüketiminde olsa, çok büyük bir üretim merkezi, aşırı kalabalık, olağanüstü koşullar, yeni dünyanın en büyük apartman boşluğu.

Tokyo, çevresindeki Osaka ile birçok teknolojik ve elektronik ürünün üretim yeri. Aynı zamanda şirket merkezlerinin olduğu, fikirsel üretimin de ortaya çıktığı şehir.

New York, bir anlamda paranın ve kültürün yeniden üretildiği şehir, sanayii üretimin aksine kültürel üretimin nasıl olabileceğine dair iyi bir örnek.

San Jose, Silikon Vadisi, dünyanın veri üretiminin gerçekleştiği vadi, büyük bilişim şirketlerinin konumlandığı vadi.

Mexico City, Parque Central gibi bölgelerin ayrıca suç mahallerinin üretimi, bu suç mahallerinin kentte konumlanması.

Sao Paulo, kayıtdışı ticaretin üretildiği ama bir yandan sadece Brezilya'nın değil tüm Güney Amerika'nın üretimini yapan kent, bir yandan da otomotiv sektörü konusunda dünya pazarında.

Lagos, yüksek nüfus, gecekonduların enformel şekilde üretimi, çöp yığınlarının üretimi.

Barselona, gemiciliğin ve ticaretin kesiştiği nokta. Liman kenti ve stratejik konumlanmasıyla endüstri ve ticaret üretimin merkezi, günümüzde ne kadar bu özelliği servis sektörlerine kaysa da, servisin üretimi için önemli bir nokta.

konut'un peşinde /.arkitera seyahat bursu rota 2

2011-02-15T21:52:00.005+02:00

Detay için tıklayınız

Bu rota, yapı sektörünün en büyük üretimi ve pazarladığı obje olan konutun farklı ülkelerde farklı zamanlarda uygulanışlarını takip etme isteği.

Türkiye'de devlet eliyle yapılan konut üretimleriyle yakın çevredeki benzer coğrafyaları karşılaştırıp, sektörün farklı uzanımlarını araştırmak istiyorum.

Bir yandan da bir yolculuk sırasında konutun, evin peşinde olmak heyecan verici geliyor. Çünkü seyahat tam da arada kaldığımız, bir yerden koptuğumuz yer. Yerle ilişkimizin en güçlü olduğu konutun peşine düşmek burada anlamlı oluyor.

http://nosyopsis.blogspot.com/2010/07/seyahatraversee-trauma-traum.html

Aynı zamanda bu rota sırasında Cezayir-Marsilya arasını gemi ile, Marsilya-Amsterdam arasını tren ile, Sao Paulo-Buenos Aires arasını otobüs ile geçip, farklı seyahat deneyimleri yaşamayı düşünüyorum.

Tahran, bu rotanın ilk şehri Kahire'den sonra Orta Doğu'nun en büyük kenti, 1960'daki hızlı modernizasyon ve batılılaşma hareketi ile yoğunlaşan “Amerikan Rüyası” konut yerleşimlerini görüp, bugün halen aktif halde konut üretiminin yapıldığı bir kent.

Cezayir, 1950lerde Fransızlar tarafından yapılan Les Dunes yerleşmesi, 250 metre uzunluğundaki bloklar, erken modern örnekleri.

Marsilya, Le Corbusier'in Marsilya Blok'unu görmek, Toulouse'da Le Mirail'i görmek istiyorum.

Amsterdam, nüfusunun %35'i sosyal konutlarda yaşıyor, bu oran AB'deki en yüksek oran. Kaliteli toplu konut üretimi, güncel sosyal konutun iyi örneklerinin olduğu bir kent.

New York, dünyanın en büyük kurumsallaşmış konut şirketlerinin merkezi, büyük yatırımlar. Pazara yatırım ve gelişme konusunda en çok katkı sağlayanlardan.

Buenos Aires, Fuerto Apache, 1966'da yasadışı yerleşimleri yok etme amaçlı yapılan, sonrasında da fenomenleşen, Tevez'in mahallesi.

Sau Paulo, konut üretiminde kullanıcı katkılı neredeyse bir milyon konuta ulaşacak My House, My Life projesi.

Tokyo, dünya üzerindeki en lüks ve pahalı yoğun konut bloklarındaki yaşam, kapsüller.

Pekin, dünya konut piyasasının en çılgın üretim yeri ve en büyük pazar.

Moskova, Rusya'daki konut üretiminin yaklaşık %90'ı prefabrik olarak yapılıyor. Ben de Moskova'da bu şekilde üretilmiş konut örneklerini araştırmak istiyorum.

bitirme projesi

2011-02-14T03:35:00.001+02:00

merhabalar,

bitirme projemin konusu ve yeri belli, maltepe, belediye binası, zannediyorum ki konu hakındaki tüm sanrılarımı, zırvalıklarımı kafa karışıklıklarımı burada paylaşacağım, geri dönüşler bekleyeceğim.

şimdilik 4 tane kitap sipariş ettim,

Cumhuriyetin Belediyecilik Öyküsü (1923-1990) İlhan Tekeli
Tarih Vakfı Yurt Yayınları

Yerel Yönetimlerde Sosyal Demokrasi Toplumcu Belediyecilik Derleme
Kalkedon Yayıncılık

Maltepe Refet Özkan
Heyamola Yayınları

Tanzimat Döneminde Modern Belediyeciliğin Doğuşu Mehmet Seyitdanlıoğlu
İş Bankası Kültür Yayınları

var mı arttıran?

2010-10-28T13:00:00.002+03:00

...Batıda değer ve kolektif değerlerin çekiciliklerini yitirmeye, yaşamın çağdaş bir rasyonellik ve tek boyutlu bir görünüme kavuşturulduğu, toplumsal ve bireysel yaşamın bütünüyle işlemselleştirilmiş olduğu bir sırada faşizm, mitik ve politik gönderen sistemlerinin 'irrasyonel' boyutlara ulaştırılması, kolektif değerin (kan, ırk, halk, vs.) çılgınca abartılması, ölümün ya da 'politik bir ölüm estetiğinin' yeniden enjekte edilmesi anlamına gelmektedir....

Jean Baudrillard - Retro Bir Senaryo Olarak Tarih

Ölümün soğukla sunulması, bilinç altımızda hazır olan bir estetiğin kolayca inşasını sağlıyor. Ölümler ve diğer şeyler o kadar estetize ediliyor ki, bir süre sonra zevk, karşı koyamadığımız bir çılgınlığa dönüşüyor.

Özgürlük yanılsamamız, bizi nostaljik direnişlere doğru çeker. Bugün aslında farklı bir dil ile konuşmamız gereken konuları, halen bir zamanların jargonuyla konuşuruz, devrimci günlere bir özlemdir. Bu nostaljinin yeniden inş

bilir misin bunu da?

2010-09-11T02:11:00.003+03:00

ben de referandum hakkında yazmak, konuşmak isterdim. apolitik değilim, ama yazamadım hep yarım kaldı, belki sonrasına saklamak gerek, o zaman daha akıcı olur herşey. bu bir düşünce yazısı değil, bir düşüncenin uzantısı değil, daha çok hissedilenlerin biraz da olsa kalıcı olmaya çalışması.

yolculuk başlıyor, çok tanıdık olan yollarda bilmediklerinle bilmediğin hikayelere karışıyorsun. bir parti gibi başlıyor ve bitiyor, yaşananlar baş ağrın gibi arada bir geliyor, iyi kötü hatırlıyorsun.

gidiyorsun, zaman düşüyor. bilinmeyene olan merak, öğretmeye çalışıyor. sevgi sözcüklerini kaybediyorsun, ifaden eksik kalıyor. karanlıkta kayboluyor sözler, sesler, görüntüler sadece hissediyorsun, kaos, kalabalık, yalnızlık, kenetlenme.

paylaşıyorsun.

hesse gibi istemiyorsun sevmesini, istediğinde yakında olmasını ve bazen sessiz ve sakince elini vermesini istiyorsun.*

görüntüler yok oluyor, iğrenç kilişe sümüklü edebiyatına dair tüm kelimeleri ezbere biliyorsun, ağlamayı iyi beceriyorsun, ucuz kelime oyunlarını da. bunları kullanıyorum, kullanıyorsun, ucuz edebiyat parçalamaları, bir kaç havalı alıntı değerli gösteriyor bazen herşeyi.

haz etmiyorum.

bir kenarda durup insanları izlemek o kadar iyi geliyor ki insana, o kilişeler bile yetmiyor anlatmaya, yetersiz geliyor. bazen sadece yaşanıyor. kelimeleri sen, ben, o yaratıyor, en derinine insen de ilk kullananın benliğiyle egosuyla savaşıyorsun.

çoğu zaman duruş sergilemek için şekilden şekle giriyor, düz duran bir eğri oluyorsun.

kelimelerden yüzemeyince, en iyi bildiğin çizgilerle örneklerini çoğaltıyorsun.

öyle ya,

yapıyorsun, ediyorsun desem de biliyorsun yapıyorum, ediyorum.

"bazen, gürültülü bir coşku anında

bir şölende, geniş bir salonda

aniden susp, gitmek zorunda olduğunu

bilir misin?

sonra yatarsın uykusuzca yatağına,

kalbine ağrı saplanan biri gibi;

coşku ve kahkaha, duman gibi,

ağlarsın durmadan - Bilir misin bunu da?"

Herman Hesse

*Geri Alma - Herman Hesse

travma

2010-08-18T04:04:00.001+03:00

halen yol, yolculuk.

artık travma.

seyahat{raversee}.[ trauma, traum ]

2010-07-22T14:44:00.014+03:00

"Seyahat etmek kişinin ayaklanmaya, kargaşaya katılmasıdır, sonuç olarak, kemiklerine kadar işleyen, herşeyi yağmaya açan, baş döndüren ve hiç bir beklentiyi el değmeden bırakmayan bir huzursuzluğa kapılmasıdır. Her ayaklanmadan sonra kişinin yeniden doğması ve bilinçli bir hale gelmesi gerekir. Bundan daha korkutucu ama bir o kadar da arzu uyandıran bir şey yoktur."

Derrida, İstanbul Mektubu

Gitmeye başlayınca duramıyorsun, oradan oraya gitmek sürekli hareket halinde olmak iyi geliyor insana. Başka hikayelere karışmak, kendi hikayesine yeni aktörler katmak istiyor. Seyahati* hiç bitirmek istemiyor, o aradaki zaman başlangıç ile varış arasındaki gerilim kendini koruyor.

seyahat

GülS xiv

~ Ar siyāḥa^t سياحة [#syḥ msd.] gezi < Ar sāḥa ساح dolaştı, serbestçe gezdi (= Ar sāḥa^t ساحة [#swḥ] serbest alan ) → saha

Bu gerilimli alan öyle bulanıklaşıyor, öyle bir akış anına geliyor ki, zamanı kaybediyorsun. Zaman önemsizleştiği an gerçeklik yanılsamasını başlıyor. O yanılsama seni ayaklandıran, tanımlayamadığım kargaşada kaybolmanı sağlayan oluyor.

Ruhi Bey* gibi oluyorsun, önce yürüyor musun, yürümeyi mi düşünüyorsun bilmiyorsun. Ya da düşünmen daha sonra mı koyuluyor yola?

Bir hafta, on gün, yirmi gün, bir yıl..

Korkutucu son yaklaştıkça, yeni bir tanesi için umutlanıyorsun, içindeki arzu gitgide büyüyor.

Karıştığın hikayeleri hatırlıyorsun, anlamadığın diller, alışık olmadığın yüzler. Kendi kendine tahlil yapmaya çalışırken, ezberlerini bozuyorsun ki seyahat sende zaten bir Gregor Samsa efekti yapıyor, her sabah uyandığında, kendini başka bir şekilde buluyorsun.

O tüm efemeral anlarda elinden geldiğince tohumlar atıyorsun, korkunç son yaklaştığında tek umudun o tohumların yavaş yavaş toprağın üzerine çıkmasını beklemek oluyor. Bekliyorsun, ektiklerine uzaktasın, yeniden görmek istiyorsun, bulunduğun yerden örmeye devam ediyorsun.

Ben biraz gezdim, bunlar aklımda kalanlar, tohumdan saçılanlar, aklım dağınık gibi dursada, durulttu beni.

Seyahate devam etmek gerek,

travel (v.)

late 14c., "to journey," from travailen (1300) "to make a journey," originally "to toil, labor" (see travail). The semantic development may have been via the notion of "go on a difficult journey," but it may also reflect the difficulty of going anywhere in the Middle Ages. Replaced O.E. faran. Travels "accounts of journeys" is recorded from 1590s. Traveled "experienced in travel" is from early 15c. Traveling salesman is attested from 1885.

kimse kolay olduğunu söylememişti.

fotoğraf, adıyaman-urfa yolu kadife kaplı minibüs

ses, urfa-harran yolu

trauma

2010-06-30T13:44:00.002+03:00

trauma (eng.) - travma

traum (alm.) - rüya

travel

bir yerde birleşmeliler

hamile

2010-06-16T01:08:00.000+03:00

neden mi? anlatacaklarım var

hamile

DanişN xiv ḥāmile^tgebe

< Ar ḥāmil حامل [#ḥml fa.] taşıyan, yüklü → hamil

● Arapçada aynı sözcük “taşıma aracı, evrak çantası, uçak gemisi” anlamlarıyla kullanılır. Dişil +a^t ekiyle Türkçeye özgü kelimedir.

harflerimizi paylaşsak yeter

2010-03-13T02:37:00.002+02:00

mektup

GülS xivyazı

~ Ar maktūb مكتوب [#ktb mef.] yazılı şey, yazı → kitap

Yazılı birşeyler üretmek birşeyler yazmak çoğu zaman konuşmaktan bir adım öteye götürebiliyor. Söz uçar, yazı kalır gibi bir söylemden bahsetmiyorum.

Yazı üzerine düşünmeyi, tekrar okumayı sağlıyor, içimizdekini dışarı vurmayı.

Mektup, birine birilerine yazılan cevap beklenen veya beklenmeyen kağıt parçası. Bir karşılıklı okuma, elinden çıktığı anda bir anda geri dönememe meselesi.

Çoğu zaman cevabı beklenen bir köprü gibi.

Düşünüyorum da, bir mektup zinciri bir nefreti durdurabilir mi? Bizim gibi çoğunlukla ağzına ilk geleni söyleyen bir milleti düşündürmeye iter mi?

Farkındasınızdır, bir nefret büyüyor. Konuşarak çoğalıyor. Ötekine karşı olan duygularımızı mektuplar dize getirebilir mi?

Belki o zaman daha iyi anlarız birbirimizi, dört bir yana giden mektuplar temizleyebilir mi

şiddetle dolan içimizi?

Bir kağıdı paylaşmayı aynı havayı solumaktan daha iyi anlarız, başkalarının imzaladığı kağıtlar üzerinden yerine, kendi yazdığımız kağıtlarla birbirimizi tanırız.

ps. eklemeyi unutmuşum, haberi olmayanlar için şöyle bir oluşum var

http://www.yasayankutuphane.net/Yasayan_Kutuphane/Yasayan_Kutuphane.html

Ekol olmakla okul faşizmi yapmak arasındaki sınır nerede?

2010-02-01T12:26:00.002+02:00

Efendim devamı Yeni Mimar web sitesinde,

“ Bir mimarlık okuluna girdiğinizde, oraya ait olmanın getirdiği bir kimliğiniz vardır. Aslında okul o kimliği vermez, ama biz o kimlikleri inşa ederiz. Bu kimlikler Yıldızlı olmak, Taşkışlalı olmak, Mimar Sinanlı olmak gibi örnekleri var, daha da eskisi belki Teknik Üniversiteli olmak, Akademili, ODTÜlü olmak olabilir.

Bu inşa ettiğimiz kimlikler, farkında olmadan mesleğe ve onun ortamına bakış açımızı belirliyor. Farklı "ekol"lerde yetiştirilen .."

yeşermeden sönen sevdalar

2010-01-21T06:11:00.001+02:00

Saat burda 05:30, Ağrı'da da öyle..

Çizmem gerekenler yapmam gerekenler var kimin umrunda.

12 yaşındaki bir kız başına babasının silahı dayıyor ve kendini öldürüyor. Ne için?

“seni seviyorum”

Arkadaşı R.Ç'ye verdiği bir not yüzünden. Öğretmeni notu görüyor, babasını çağırıp, babasına veriyor. Sonra küçük Meryem, “korkudan” kendi hayatına son veriyor.

Kim bilir neler düşünüyordu bir kaç gün öncesine kadar. Evinden okuluna giderken bembeyaz karların içinde kaybolup, ne hayaller kuruyordu. Bu o kadar masum bir ölüm ki, tüm sebebi “seni seviyorum”.

Pedagoji eğitimi almış, eğitim görevine gitmiş öğretmeni bu sonu oluşturan yapboza ekleniyor. Töre, hepimiz biliyoruz yıllardır. Peki oraya gitmiş olan eğitim elçisi bunun dengelemesini yapamıyor mu? Hareketlerinin ne sonuçlar doğuracağını göremiyor mu? Yoksa kendini, çevresindekileri yeni keşfeden, utangaç umutlarla göz göze gelen çocukların birbirlerine duyduğu sevgiyi bir iffet meselesi olarak mı görüyor?

Artık kardelenleri yetiştirmek yetmiyor demek ki, onları korumak gerekiyor. Yoksa bembeyaz kar herşeyin üzerini örtüyor, babaların, törenin, öğretmenin, sevenlerin...

Karların altında açamadan sönüyor sevdalar.

Artık bu topraklarda sevenler ölüyor..

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetay&ArticleID=975089&Date=18.01.2010&CategoryID=77&CMessageID=580481&CRes=1#

tepeleştirme

2009-12-14T00:52:00.000+02:00

Herşeyi üst üste koyuyoruz, bir sonra gelen diğerinin üzerine biniyor. Öyle geniş bir tabanımız var ki, koyduğumuz hiç birşey havada kalmıyor, bir yerden tutunuyor.

Büyük bir jöle kalıbı gibi. Bu jöle dağı, hem geçirgen, hem saydam, hem sabit, hem oynak. Bu bir toplanım değil, bu bir yığılım. Gittikçe büyüyor, tepeleşiyor. En üstteki hiç bir zaman sabit olamıyor. Bu sistem her yerden gelebilecek etkiye karşı hassas.

Söylesenize jöleyi “undecidable” kabul edebilir miyiz?

mevsimsel döngüler

2009-11-23T02:44:00.000+02:00

Eski metodlara geri dönüyorum, madem yazdıklarımı toparlayamıyorum, ben de parça parça koyarım, sonra bir şekilde toparlanıyor.

HERMIA*

Sevgili Lysander, işte yemin ediyorum,

Kupid'in en güçlü yayı, altın uçlu ve seçkin oku adına;

Venüs'ün tertemiz kumruları,

Ruhları perçinleyen, sevenleri kavuşturan her şey adına;

İki yüzlü Troyalı yelken açmış giderken,

Kartacalı eceyip yakıp kavuran ateş adına;

Kadınların ettiği yeminleri kat kat aşan,

Erkeklerin bozduğu tüm yeminler adına yemin ediyorum,

Dediğin yerde yarın gelip seni bulacağım.

*Bir Yaz Gecesi Rüyası

Eylemsizlik, cisimlerin konumlarını koruma eğilimidir. Bir dönemin mimari düşüncesi bu “eylemsizlik” üzerine kuruludur. Eylemsizlik kanımızı donduran, bir başka adıma izin vermeyen bir durum olarak karşımızda durur.

Eylemsizliğin şiddeti bize dokunur. Onun yarattığı potansiyel, bir süre sonra kendi kendini yemeye başlar.

mutlu yıllar, iki kilo sanat versem alır mısınız?

2009-10-05T04:47:00.005+03:00

(sessizlik)

Bugünlerde kafamın karışıklığı hakkında, her fırsat bulduğumda konuşuyorum. Yeni bir şehre alışma durumu, burdaki dinamikleri tanımaya çalışma, daha fazla haberdar olma isteği gitgide yoruyor. Yordukça da olasılıkları arttırıyor.

Aslında farklı ortamların, farklı çarkları döndürdüğünü daha önce de farketmiştim tabi. Küreselleşmenin içerisindeki kılcal damarların çoğu zaman farkında olmuyoruz. Mesala bienaller, biliyorum ki çoğu insan “Efendim bienalden de hiçbirşey anlamıyoruz, böyle sanat mı olur tüü!” diyor.

Aslında bir bakıma haklı sayılabilirler, bir şehirde güncel sanat pratiği yayılmıyor ve merkezi olmaya başlayıp, iki senede bir kendini gösterebilecek mecra buluyorsa izleyici geleneksel alışkanlıklarını devam ettirip, güncel olana uzak kalıyor.

Tabiki şunu yadsımıyorum, İstanbul'da gitgide yükselen bir hareketlenme söz konusu. Ancak bu hareketlenme bir grup insanın arasında kalıyor gibi, ya da Urban'da oturup üzerine muhabbet etmenin üzerine geçemiyor sanki. Burda şunu düşünüyor insan, güncel sanat-sanatçı-para-koleksiyoner ilişkis nasıl işliyor?

Koleksiyonerler, “sanat yapıtı” alıcıları, bir enstalasyona, ya da bir sakıza, milyonlar dökseler, hareketlenecek mi piyasa? Hoş döker dökmez önemli olan da bu değil aslında.

Şunun farkındayım ki, sosyalist bir sosyalist anlayışı yükselişte, sokak sanatçıları, kamusal işler, halkla ilişki kurmak isteyen, onların belleklerinden parçalarla ilerleyen, kendi meşruiyetini ispatlamak için toplumsal ilişkiler ağı çizen bir sanat anlayışı.

Oysa bu şekilde idealize edilmeye çalışılan bir sanat ne kadar özgür kalabilir?

Sanatçı kendini halka adamayıp, ben bunu koydum oldu dediği zaman ne kadar ayakta kalabilir? Nerde kaldı bizim post-modern hoşgörü anlayışımız? Yoksa sadece şu sıralar trend insanlara yakın olmak olduğu için mi tüm bu oyun?

Şunun farkına varmalıyız belki, daha önce bir kaç kere dile getirdiğim gibi.

Supermen olmaktan vazgeçmek lazım, bunun için öncelikle içimizdeki sanatçı, mimar, toplum bilimci, ressam, müzisyen vs. egolarını öldürmek gerekiyor ki, kendi benliğimizle karşılaşalım.

Bu arada tabiki Supermen olabiliriz, ama önce bir ne olduğumuzu unutmak lazım.

Bir eylemcinin yazdığı “Merry Crisis, Happy New Fear” sloganını, süsleyip püsleyip bir “sanat yapıtım”da kullansaydım, baya popüler olabilirdim sanırım.

Ps. Sezonun giriş yazısı biraz hızlı oldu sanırım. Biraz da karışık, vakit ilen toparlanacaktır.

mimarlık eğitimde nefes noktaları : “kayıtdışı deneyimi”

2009-10-05T04:36:00.004+03:00

"Mimarist Dergisi
Sayı 33 Güz 2009
Syf. 83-84-85"

http://www.kayitdisi.org

Mimarlık Eğitimde Nefes Noktaları : “Kayıtdışı deneyimi”
YELTA KÖM

"Bulaşıcı olsun ya da olmasın, salgının bir tür tarihsel bireyselliği vardır. Ona karşı daha karmaşık bir gözlem yöntemi kullanmak zorunluluğu buradan gelir. Toplu bir olay olarak, çoklu bir bakış gerektirir; tek bir süreç, tekilliği, rastlantısallığı ve beklenmedikliği ile tanımlamak gerekir. Olayı ayrıntısıyla, ama çoklu algılamanın içerdiği tutarlılıkla da vermek zorunluluğu vardır: Kısmi olduğu sürece, bilgi belirsiz ve dayanaksız olacaktır, ana ve asıl olana ulaşmayacaktır gerçek oylumunu ancak görüngelerin kesişmesinde, bakışların kesiştiği yerde, bu ortaklaşa olayların bireysel ve tek çekirdeğini nihayet kıstıran, yinelenen ve doğrulanmış bir bilgide bulacaktır."

s.42 Kliniğin Doğuşu, Michel Foucault

Ayakları yere sağlam basan bir adamı, düşürmek zordur. Ancak bu adama onun yere aslında sandığı kadar sağlam basmadığını göstermeye kalkışmakla daha büyük bir zorluk içine girilir. Bu kriz anında devingen düzlemler üzerine inşa edilmiş bir sistemin üzerinde yeni hareket alanları araştırmak, yeni olanaklar sağlamak, yeni sularda yıkanmak anlık nefes noktaları oluşturur. Fakat bir çeşit solunum yetmezliği ile karşılaşmadıkça süregelen nefes alış verişlerimizi sorgulamaksızın sürdürür ve herşeyin izlendiğini, kayıt altına alındığını, bu düzenin bir gelecek oluşturmaktan çok, sabit ve değişmez tarihler üzerine kurulmuş olduğunun ayırdına varamayız.

Kayıtdışı böyle bir ortamda, bu bulanık sularda, Yıldız Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi öğrencileri ve öğretim görevlilerinden oluşan bir ekibin, bir orta bahçe toplantısında yeni solungaçlarını ararken ortaya çıkan bir oluşum. İçinde bulunduğumuz eğitim sistemine altenatifler üretmek adına başladı. Eğitim sisteminine karşı bir duruştan çok onun olanaklarını zorlayarak kendi içerisindeki potansiyelleri var olanın dışında kullanınca neler çıkabileceğini araştırmak üzere yola koyuldu.

2007 senesinde başlayan hareket, kayıtdışı01 tasarım haftası ile ilk etkinliğini gerçekleştirdi. İlk sene deneyiminde 12 farklı atölye yer aldı. Tema seçilirken güncel, tartışılan, sınırları tam konulmamış, disiplinler arası tartışmaya ve yeni açılımlara imkan veren nitelikte bir temanın belirlenmesi ve temaya ilişkin bir alt metnin kaleme alınmasına çalışıldı ve buradan hareketle , tema “yer(siz)leşme” olarak belirlendi ve kayıtdışı01 tartışmaları ve gece etkinlikleriyle de görünür olmaya başladı.

Kayıtdışı bir mimarlık okulunun -gelenekten gelen bir alışkanlıkla- iç içeliğini kırılmaz bir inançla reddettiği ve oldukça mesafeli durduğu disiplinlerle ilişkisini kurabilmenin yollarını aradı Sadece tasarım alanlarıyla değil, psikoloji, sosyoloji gibi sosyal bilimler alanlarında da atölyeler yer aldı.
“inter disipliner”liğin ağzımıza pelesenk olduğu bugünler de, yapılanlar amacından hayli uzaklaşarak neredeyse disiplinler arası mesafeyi arttırıyor, ötekileştiriyor. Hep bir öteki disiplinin varlığından bahsederken, kendimizi başka bir düzleme koyup oradan değerlendiriyoruz. Ortada dönüp duran etiket bulutunun farkında olmadan, kendi seçtiklerimizi yüceltiyoruz. Herşeyi ikiliklerle betimleyip, asıl yaratıcı olanın o med-cezir anlarında olduğunun farkına varamıyoruz.

Kayıtdışı . bundan hareketle ikinci senesinde tema olarak “liminal” (arada, eşikte kalma durumu) kavramını seçti. Liminal kayıtdışının matematiğini daha iyi anlatmaktaydı. Liminal alanlardaki potansiyelleri araştırmak, disiplinlerin arasındaki liminal bölgeleri keşfetmek kışkırtıcı olması açısından önemliydi

Kayıtdışı02'de artık alışıldık durumlar yıkılmaya, duvardaki çatlaklardan iyice içeri sızılmaya başlanmıştı. Tasarım haftası katılımcıları sadece mimarlık veya tasarım öğrencileri değil, kimyadan işletmeye değin bir çok farklı disiplinden katılımcı ile gerçekleşti .Bu durumun oluşmasında artık atölyelerin de farklı disiplinlerden olmaya başlaması da büyük etkendi. Organizasyon ekibi de artık sadece mimarlık öğrencilerinden değil başka disiplinlerden öğrencileri de arasına katıyordu.

Aynı temayı bir dans atölyesinin ele alışıyla, bir grafiti, bir moda veya bir mimarlık atölyesinin ele alışı çok farklı oluyordu, hem de içlerinde sadece modacılar, sadece dansçılar veya mimarlar olmayınca, pek alışık olmadığımız ürünler ortaya çıkmaktaydı.

Bir yandan da kimse kendini bir “üretim alanı”nın tek sahibi olarak görmemeye alışıp, var olduğu alanın farklı noktaları nasıl etkilediğinin farkına varıyordu.

Kayıtdışı'nın alamet-i farikası ise bu farklı noktalar arasında kurulan ağdan ibaretti. Bütün bu ilişkiler örgüsü , organizasyonun oluşmasında, işlemesinde ve belgelenmesinde en büyük rolü oynamakta. Bu kurulan ağ sayesinde organizasyonun kendi içinde verimli bir şekilde işleyişine tanık oluyoruz.

Ekibin organizasyonlarda atölyeler kadar önem verdiği başka bir konu da “tartışmalar”. Organizasyonun her günü bir moderatörün eşliğinde çeşitli tartışmacılar tema hakkında bir sunum yapıyorlar ve daha sonra bu sununun üzerine tüm salon tartışmaya başlıyor. Klasik panel, konferans anlayışının dışında, tabureler üzerinde sabah kahveleriyle beraber yapılan bu tartışmalar, üzerimizdeki konuşma gerginliği alıyor. Özellikle “konuşulmayan”, “tartışılmayan” koridorların bir anda fikirlerin sadece kafalarda kalmadan karşılıklı tartışılabildiği, özgürce ifade edilebildiği mekanlara dönüşüyor.

Koridorlardaki bu dönüşüm, elbette sadece katılımcılar veya öğrenciler tarafından farkedilmiyor. Mimarlık bölümü ve fakülte dekanlığı da bu dönüşüme ellerinden geldiğince destek oluyor, bu farklı açılımlara göz kırpıyor.

Bir yandan kayıtdışı, ismine karşılık , tüm etkinliği kayıt altında tutmakta ve arşivlemekte çok hassas davranıyor. Tüm atölyelerde organizasyon ekibinden birer kişi bulunuyor, günlük rapor tutuluyor. Kameramanlar ve fotoğrafçılar düzenli olarak etkinliği belgeliyor.. Etkinlik haftası boyunca her gün etkinlik gazetesi “kayıt(içi)” yayımlanıyor. Bu gazete, organizasyon ekibinin yürütücülüğündeki basın-medya atölyesinin katılımcıları tarafından hazırlanıyor.

Kayıdışı bir alternatif eğitim denemesi olmaktan, ya da “doğru eğitim yöntemi budur” iddiasından çok, her seferinde değişen bir salgın şeklinde yayılmaya niyetli. Farkettirmeden bulaşan, usulca içerdeki hücrelere işleyen, yokoluşunu bekler gibi gösterip, bir virüs gibi oradan oraya salınmak istemekte.

Her sene gittikçe yayılıp, doğru yöne doğru olduğunu sandığımız solunum sistemimizin yollarını karıştırıp, bambaşka kılcallardan dışarı çıkmak için uğraşacak, diğer vücutlara karışacaktır.

Eylemlerimiz devam edecektir.

"resurrection spaces in architectural education : kayıtdışı experience"

In this article the author discusses how to build a relationship between the formal architectural education and the informal situations about "instances of kayıtdışı". Kayıtdışı (off the record) is an informal collective which is created by the students and associate professors of Yildiz Technical University. A collective that tries to find different ways of seeping into the formal education by using its potentials and searches for the possible outputs when those potentials are used variously. In this context kayıtdışı organizes some events. The main event is the designweek which includes workshops, lectures, night events and parties that all related to a chosen theme. The first designweek organised in 2008 with the theme of “non-place”; and "liminal" as the second one. More than 400 participants, tutors and lecturers from different disciplines (sociology, architecture, urban planning, cinema, photography, computational art...) highlight the interdisciplinary side of kayıtdışı which makes it more significant. Kayıtdışı intends to break unicentral design penetration by transforming it into an epidemic which spreads underneath of our building habits. Our activities will be continued.

başlıyoruz

2009-10-05T04:31:00.001+03:00

Uzun bir aradan sonra yeniden yazmaya başlamak biraz tedirgin edici olsada bir yerden başlamak gerek diye düşündüm. Farklı bir kentte olmanın deneyimi bu dönemki yazılara elbet yansıyacaktır, ama öncelikle sırada olanlarla başlamak lazım.

yaz rehaveti.

2009-09-17T02:52:00.003+03:00

uzun geçti, yazacaklarımı sıraladım,

rehaveti üzerimden anca attım

venedik bienali'ndeki türk pavilyonu bunların başında geliyor,

sonrasında malum açılımlar, sel vs.

nelerle uğraştığımı neler yazacağımı yazmak saçma geldi ama, üzerimde bir baskı kuruyor önceden açıklamak, iyi geliyor.

bu bir mimari projedir.v.2.

2009-08-05T13:42:00.001+03:00

beynime kazındı

2009-07-02T03:52:00.003+03:00

".....ilkokula gidiyordum, tarih derslerinde sürekli benim kötü olduğum anlatılıyordu..asıl soykırım budur.."

geçen gün gazetede okudum, arto tunçboyacıyan'in röportajı vardı, tam sözleri hatırlayamıyorum, beynime kazınan kısmı, eksik veya fazla bilemiyorum.

bir manifesto denemesi : eylem/._eylemek

2009-06-24T02:15:00.000+03:00

Yaklaşık 4 ay önce bir manifesto denemesi : üretmek'i yazdıktan sonra, bir kaç kere daha duydum üretmek aslolandır cümlesini.

Bu manifesto denemeleri, bir zırvalamadan öteye geçebilir mi? Pek sanmıyorum, manifestonun günümüzde tekrar doğurabileceğini zaman zaman düşünsem de, yağ tabakası üzerinde gezinen bir su damlasından farkı yok.. Artık manifestoların sızacağı aralıklar gitgide tıkanıyor.

Aslında benim yazdıklarım bir bildiriden çok, manifestonun sözlükteki birinci anlamı ile daha ilişkili gibi,

“1.Bir gemideki malları göstermek için kaptan tarafından boşaltma işlemlerinin yapılacağı gümrük idaresine verilen liste.”

Bugün o boşaltma işlemlerinin olacağı gün, “eylem” ve “eylemek” üzerine vereceğim bir liste söz konusu.

eylem

isim

1 .Eyleme işi, fiil, hareket, aksiyon:

"Günler, düzenlenen eylemlerin baş döndürücü heyecanıyla hızla akıp geçiyordu."- A. Ümit.

2. Bir durumu değiştirme veya daha ileriye götürme yönünde etkide bulunma çabası:

"Eyleme beraber girersiniz, siz sonuca ulaşmayı düşünürsünüz, onlar ulaşmadan paylaşmayı."- A. İlhan.

3 .dil bilgisi Fiil.

Eylem aslolandır.
Eyleme geçmek, ileriye götürür.
Eylem sorgulatır, sordurur, sorar.
Eylem sürecin sonudur, süreç ile devinir, eylem ile son bulur.
Eylem hiçliğin son bulduğudur, gözle görülür, elle tutulan olandır.
Eylem, üretimi gösterendir.
Eylem ağızdan çıkandır.
Eylem farkındalık yaratandır.
Eylem dikkat çekendir.
Eylem varolmayı hissettirendir.
Eylem anlamlı veya anlamsız olabilir.
Eylem kendini durduran, kendini yok edebilendir.

bu beni hasta ediyor

2009-06-22T21:49:00.003+03:00

http://yeltakom.tumblr.com 'dan diğer parçalara göz atılabilir.

*performatif proje

devamı gelecek cinsinden

bu bir mimari projedir

2009-06-22T21:44:00.003+03:00

*YTÜ Yıldız Kampüsü Bahçe

sticker projesi,

3 parça

* bu bir mimari projedir.

* bu bir mimari proje değildir.

* bu teslim saatinden sonra gelen projedir.

blogyuvasi röportaj

2009-06-10T01:27:00.004+03:00

bir iki ay geçti sanırım üzerinden,

blogyuvasi.net'te burası hakkında çıkan bir kaç cümle,

http://www.blogyuvasi.net/blog/

Biraz acele cevaplar vermişim

-Blogunun içeriğinden bize bahseder misin?

Nosyopsis, günlük sanrılardan oluşmakta. Mimarlık, kent, politika, güncel sanat gibi konular üzerine kendimce yazdığım yazıları içeriyor.

Kimi zaman ders yazıları kimi zaman güncel bir olay üzerine yazılar oluyor, içeriğin ne hakkında olacağı çoğunlukla tam olarak kesin olmuyor.

-Özellikle son yıllarda çığ gibi büyüyen blog yayıncılığı hakkında ne düşünüyorsun?

Blog yayıncılığı medya ezberimizi bozdu, artık bir çok farklılıkla karşılaşıp, farklı düşünceleri okuyup, yeni olaylardan kendi çabamızla haberdar olur olduk.

Mesala Çince anlamasak bile, Çin’den bir imaj blogu sayesinde onları tanıyabiliyoruz, gelişmelerden bazen olay yerindeki insanların direk ağzından dinliyoruz. Bireysel medya alanlarımızı oluşturup seçtiğimizi okuyoruz bir yandan.

-Blog açarken ki kriterlerin neler ?

Bugüne kadar birçok blog maceram oldu (:. Sanırım blog açarken önemli olan yayıncılık disiplinine biraz sahip olmak, o düzeni, devamlılığı sağlamak. Birçok ölü blog var, yeni postlarını bekleyen.

-Sıkı takipçisi olduğun bloglar hangileri?

Dino Halka İstediğini Geri Veriyor, Resmi Görüş."

bir porsiyon fetih lütfen

2009-06-07T13:36:00.003+03:00

“İstanbul'un fethinin 556'ncı yıldönümünden Belgradkapı'da düzenlenen kutlamalarda, İstanbul temsili olarak fethedildi.

Fetihte görev alan yeniçeriler hücum marşıyla birlikte top atışlarının ardından "Allah Allah" diyerek surlara tırmandılar. Yeniçeriler temsili olarak İstanbul'u fethetti. Temsili olarak İstanbul fethedikten sonra tören alanındaki okulların ve askerlerin kortej eşliğinde geçişi yapıldı.

İstanbul'un fethinin 556'ncı yıldönümü kutlamaları kapsamında, Fatih Sultan Mehmet'in türbesinde de düzenlenen törende Kuran-ı Kerim okundu ve dua edildi.

Törene, İstanbul Valisi Muammer Güler, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Kadir Topbaş, İstanbul Emniyet Müdürü Celalettin Cerrah, 23'üncü Piyade Tümen Komutanı Tümgeneral Bülent Dağsalı ve Fatih Belediye Başkanı Mustafa Demir katıldı.

Törenin ardından Saraçhane'deki Fatih Parkı'nda bulunan Fatih Anıtı'na, İstanbul Valiliği, Büyükşehir Belediye Başkanlığı, Garnizon Komutanlığı ile diğer kurum ve kuruluşların çelenkleri konuldu.”

Bir televizyonun internet sayfasından alıntı

Bu sahneyi kurdurtan müsamere alışkanlığı mı?Yoksa “~~fetih~~[1]”in dayanılmaz cazibesi mi?

Türkiye tarihinin anlatıldığı okul kitapları hep yaptığımız fetihlerden, başımıza gelen işgallerden söz eder. Her fethedilen yerde bizim dışımızda bir işgal hikayesi yazıldığından kimse bahsetmez. Bir savaş tarihi öğreniriz sürekli, biz sürekli fethederiz.

fetih-thi
isim Arapça fet§

Bir şehir veya ülkeyi savaşarak alma.

Oysaki fetih'in düşündürttüğü sadece bir zafer değil, etimolojik kökenini arapçadan gelmekte. Fatah'a açmak, bir ülkeyi islam egemenliğine açmak. Savaşların dinler üzerinden yapıldığı bir zamandan söz edince bu doğru bir yaklaşım olsa da, bulunduğumuz konumdan duruma halen fetih diye bakmak doğru olmayabilir.

fetih/feth-

GülK, İrşad, Aş, YusZ xiv

~ArfatH[#ftHmsd.]1. açma, 2. bir ülkeyi İslam egemenliğine açma<ArfataHaaçtı
———————
EŞKÖKENLİLER:
Ar#ftH :fatih, fatiha, fetih, fütuhat, miftah, siftah

Bu ilişki tüm sorunsalın temelini oluşturabilirken aynı anda tamamen kaygan bir zeminde kendine yer bulabilir. Mesala İzmir'in kurtuluşu kutlanır, “gavur İzmir” tamamen arındırılmıştır(!). Oysaki İstanbul halen hazmedilmeyi bekleyen bir kenttir. Halen gavurdur, halen elde tutulamaktadır.

Böyle bir ortamda bir sahne kurulur. Tüm aktörler bu modellenmiş sahne içerisinde hiçbir yadırgama olmadan tarihsel konumlarını almışlardır. “Fetihte görev alan yeniçeriler hücum marşıyla birlikte top atışlarının ardından "Allah Allah" diyerek surlara tırmandılar. Yeniçeriler temsili olarak İstanbul'u fethetti.”

Sadece yeniçeri kostümü içerisinde olan değil, orda hazır olanların hepsi bir Ulubatlı Hasan rolünü kendilerine biçip izlemektedirler.

Bu piyes tek başına zararsız gözükse de, sokaklardaki onca afiş, duyuru, İstanbul'da yaşayanları tekrardan o surlara koşturuyor belki de, insanın kafasında şu soru oluşmuyor mu? Niye halen fethediyoruz ki burayı?

Burada fetih ile kurduğumuz ilişki kopuyor, tam tarihinden emin olamadığımız kurgulanmış bir günü yaşıyoruz. Kentin yöneticileri Fatih'in askerleri gibi bunu izliyor.

Sonra kentin orta yerlerinden birine yeni bir park yapılıyor, ortasına eliyle ileriyi gösteren bir Fatih heykeli konuyor. Demin bahsedilen piyesin dekorları kentin içine yerleştiriliyor, her an yerinden uçabilecek gibi olan heykelin gösterdiği noktanın bir fast-food pizzacı olması işin eğlencesine eğlence katıyor. Bu öyle oyun ki yarın birilerinin “O hep burda yapılan gibi pizzayı severdi, başkasını yemezdi” diyerek, pizzacıyı dolduracağını düşünmek pek hayal değil[2]. Zaten bugün yaşananların da pek farkı yok.

Belki kentin çok yaşlı olmasından kaynaklanıyor, sadece bu taraftan değil diğer taraftan nasıl göründüğü de önemli. Burdaki olay sanki bir Osmanlı böbürlenmesi değil, bir kenti sahiplenme böbürlenmesi, bakın bu benim der gibi.

Denizin karşı kıyısında da bu işler farklı değil, kendini Bizansla ilişkilendiren Yunanistan'da fetih günü televizyonlarda dertleniliyor, bu konudan bahsediliyor. Yunan halkının bir kısmı o günün keder ve acı getirdiğini düşünüyor.

İstanbul likit bir molekül gibi, tüm önyargıların, inşaa ettiğimiz herşeyin içerisine sızıyor, dibine iniyor, buharlaşıyor yukarı çıkıyor, içinde dolaşıp homojenliğini bozuyor. Bu yolda çarpıştığı herşeyle hiçbir zaman tamamen kopamıyor, ilişkisini bir şekilde sürdürüyor.

Aslında 1453'ten beri değil daha da öncesinden hazmedilemiyor İstanbul, üzerine üstlük 6-7 Eylül ve benzeri olaylarla traşlayınca[3] yutulması zor bir lokmaya dönüyor. Bu lokmayı yutamamanın bedelide 500 sene öncesini hatırlatıp, meşrulaştırma müsamerelerine sahne olmaktan geçiyor.

Bir bakıma bu sebepten modern Türkiye projesi Ankara'da sıfırdan kuruluyor. İstanbul çözülmenin başladığı yer oluyor, ezber bozuyor. Kimsenin sahiplenemediği bir kimliğe sahip oluyor, üstelik daralmıyor gittikçe, genişliyor, çeşitleniyor.

Buna rağmen halen kimilerine göre bu fetih bir çağı kapatıp bir çağı başlatıyor, oysa bu bir salyangozun bile umrunda olmuyor.

“-Peki, neden bir salyangoz?

-Neden olmasın? Ne fark eder?”

Adams Douglas, Otostopçunun Galaksi Rehberi : Hayat, Evren ve Her Şey

[1] Fetih'in dini içeriğine dikkat çekmek için üzeri çizilmiştir.

[2] Senyücel Sibel, “metin üzerine yazışmalardan”

[3] Yıldız Batuhan, “konu üzerine konuşmalardan”

ps. Zeynep Çınar, Sibel Senyücel, Ufuk Pehlivan ve Batuhan Yıldız'a teşekkürler.

çapraz okuma

2009-05-24T02:05:00.002+03:00

"Bulaşıcı olusn ya da olmasın, salgının bir tür tarihsel bireyselliği vardır. Ona karşı daha karmaşık bir gözlem yöntemi kullanmak zorunluluğu buradan gelir. Toplu bir olay olarak, çoklu bir bakış gerektirir; tek bir süreç, tekilliği, rastlantısallığı ve beklenmedikliği ile tanımlamak gerekir. Olayı ayrıntısıyla, ama çoklu algılamanın içerdiği tutarlılıkla da vermek zorunluluğu vardır: Kısmi olduğu sürece, bilgi belirsiz ve dayanaksız olacaktır, ana ve asıl olana ulaşmayacaktır gerçek oylumunu ancak görüngelerin kesişmesinde, bakışların kesiştiği yerde, bu ortaklaşa olayların bireysel ve tek çekirdeğini nihayet kıstıran, yinelenen ve doğrulanmış bir bilgide bulacaktır."

s.42 Kliniğin Doğuşu, Michel Foucault

Bir bayram kutlaması, bir televizyon dizisinde sadece darbe sahnelerinde çalan bir müziğin çalması, kendinden geçen konuşmalar vs.

Belki kutlamanın konumla alakası yok, ama uzunca bir süredir bu ülkede bir salgın olduğu apaçık ortada, ve biz bu salgını tekilselliğiyle, rastlantısallığıyla beklenmedikliğiyle yaşıyoruz.

Serbest çağrışımla şu geliyor aklıma, "etnisite" ve fiziksel çevre arasında nasıl bir ilişki kurulabilinir? Bu ilişki toplumsal olaylarla harmanlandığında elimize nasıl bir harita çıkar. Bu tüm etkileşimlerden sonra x bir ırka ait bir fiziksel çevre tanımı yapabilir miyiz?

Özellikle mimarlık demekten çekiniyorum, onu da açıklama gereği duydum.

Mimarlık üzerine konuştukça, "mimar"dan uzaklaşamıyoruz, bir süre sonra konu mantar binalara geliyor. Oysa zamanmekan* çok daha geniş bir alanı tanıtmakta, fiziksel çevre ne kadar bir çerçeveye sıkışmış gözükse de...

*zamanmekan Bülent Tanju'nun derslerinde mekan tartışması üzerine kullanılan bir tanım. Kelimenin hikayesi biraz uzun, isteyene anlatabilirim.

ps. yazının son kısmında içinden çıkamadım, bir gün çıkarım.

tebrik ediyorum

2009-05-23T13:42:00.003+03:00

"Açılış sonrası sınıfları gezene Kenan Evren, bir öğrencinin gözlüğünü almak istedi. Minik öğrenci ise gözlüğünü vermedi."

Bu çocuğu tebrik ediyorum.

izmir'in denizle ne alakası var

2009-05-15T01:31:00.003+03:00

Bu çarşamba günü final maçı için İzmir'deydik. Tatil beldeleri dışında kent içinde daha önce bu kadar zaman geçirmemiştim. Her yolun sonunda denizle karşılaşsa da insan, sanki şehir o kadar suyla içe içe değilmiş gibi geldi bana, bir kopukluk varmış gibi, sanki deniz uzaktaymış gibi. Kamusal alan düzenlemesinden kaynaklanıyor belki bunlar bilemiyorum. Belki bu konuda birşeyler okumam gerek o ilişkiyi tam olarak çözmek için.

Şehrin içinde deniz kokusu gayet hissedilmekte, nemi de.. Ama sanki daha fazlası gerek.

Bunun dışında,

Bu hafta biraz yoğun geçecek,

http://ekotasari.com/panoDetay.aspx?PanoID=7

Eko Tasarım buluşması var Taşkışla'da, cumartesi günü orda bir sunumum var ilgilenenleri beklerim. EASA ve ekoloji ilişkisi üzerine daha önceki ve yeni örnekler hakkında birşeyler anlatacağım.

Onun dışında pazar günü Erdem Tüzün ve Ege Özgirin'le beraber "Bir Eylem Olarak Ekoloji" atölyesini yürütmeye başlayacağız, daha önceki bir projede geliştirdiğimiz "ekolojik" vizyonumuzu geliştirme niyetindeyiz.

sanallık ve mimarlık

2009-05-11T04:04:00.002+03:00

"Bilgisayarı sadece (projelendirme işini kolaylaştıran) bir çizim aracı olarak görmekte ısrar edenler mimarlık-sanallık gerçeklik ilişkisini karmaşık bir konu olarak tanımlayabilirler. Kuşkusuz, bilgisayarı büro pratiğini gerçekten de alabildiğine hızlandırmıştır. Ama, asıl devrim o alanda yapılmadı. Bilgisayar sayesinde mimari bilginin dijitalleşmesinin, bilginin üretim biçimini değiştirmenin yanısıra, o bilginin yapısını da radikal biçimde başkalaştırdığı açık bir gerçek. Dolayısıyla, sanal ortam mimar müşterilerine şık takdim perspektifleri görme olanağı veren bir teknik kolaylıktan ibaret değil. Aksine, kendi başına yeni bir mimari gerçeklik alanı oluşturuyor. Öyle bir alan ki, yalnızca geometri bilgisiyle biçimlenmiş bir temsiliyet sistemi olmakla kalmıyor; onu gerçek bir mekan "gibi yaşamak" bile olanaklı."

Boyut yayınlarının, Çağdaş Mimarlık Sorunları Dizisi'nden "Mimarlık ve Sanallık"ın arka kapak yazısı, muhtemelen Uğur Tanyeli imzalı

çerveçeveye battım, kurtaran yok

2009-04-30T01:29:00.003+03:00

"Kafası karışık bir çarşamba akşamı yazısı diyelim, toparlanacak yakında"

Bir sunum biçimi olarak “çerçeve”, bir temsiliyet unsuruna dönüştüğü zaman ne gibi durumlar ortaya çıkar?

Çerçevelemek, o şeyin hatlarını çizerek algısını çoğaltmak, sınırlamak.

İsim verdiğimiz durumlar, nasıl pozisyonlarda görünür olmaya başlar.

Sanatçı ürününü neden çerçevelemeye ihtiyaç duyar? Ya da mimar neden araziyi düzleyip binasını bir tabla üzerinde sunmak ister?

Üretilen her şeyin, o dünyada biricik olduğu yanılgısı bu duruma düşüren. Şunu kabul etmeliyiz, yaptığımız hiç birşey tamamen bize ait olmuyor.

Bizim biricik diye gördüklerimiz, biriktirdiklerimizin bir kıyma makinesinden geçirilmiş halinden başka birşey değil.

Bu çerçeve mezvusu uzun konu, şu sıralar pek birşey bulamıyorum, yakında ulaşacağımı hissediyorum.

Çerçeveyi sürekli elle tutulan birşey olarak görmemek lazım, fotoğrafçı bile fotoğrafı çekerken

kendi gözünden bir çerçeve seçiyor. Bu çerçeve ve sanat ya da üretim ilişkisi, bulunduğumuz perspektiflerle çok alakalı.

Ve bir yandan da dünyayı tek bir çerçeve içerisine almak isteyen tutum. Bugün taksiyle Nişantaşı'ndan geçerken anlık bir durum gördüm, irrite edici ama düşündürücüydü. Sarışın sayılabilecek yaşlı bir hanım karşıdan karşıya geçmek üzere, o sırada da Slumdog Millionaire'de

karşılaşabileceğiniz bir görünüşte Dev Patel görünümlü bir genç. O bayanın o gence bakışını görmeliydiniz, bunun tüm sebebi o ten rengi mi bilemedim. Ama farkında olmadan etrafımızda kurulan bu düzenin altını oymadıkça, kendi dışımızdaki herşeyin çok farklı olduğunu düşüneceğiz gitgide.

Mesala İran'da hiç içki içilmediğini, gençlerin eğlenemediğini düşündüğümüz gibi. Ben söyleyim merak etmeyin, burda ne oluyorsa orda da oluyor, biraz farklı oluyor ama oluyor.

ps. foto kaynağını vermeyeyim ne olur ne olmaz.

cevaplar

2009-04-30T01:24:00.004+03:00

Öncelikli olarak Batuhan Yıldız'a cevaplar,

1- Etimolojik olarak oldum olası bilirsin sana çok güvenirim, geçen karşılaştığımızda söylediğim gibi, biraz yüzeysel ve üstünkörü bir ilişki kurma biçimi oldu “otorite” bağlantısı biraz daha derinleştirmek lazım.

2- Yazının ana fikrine katılmana gerçekten sevindim.

3- Zorlama kısmında haklısın, ama bildiğin gibi erken cumhuriyet dönemi araştırmam biraz yavaş gitmekte, tarih kitapları dışındaki yayınlara ulaşamadım. Dediğin gibi Demokrat Parti zamanından bahsediyoruz, ordaki durumu başka bir tarihsellik üzerinden değerlendirmek lazım, biraz zorlama olmuş haklısın.

4- “Neden Kayserili de Ermeni Mimar Sinan değil” kısmı, bunun üzerine biraz düşünüp, internet bazlı bir kaç araştırma yaptım ve daha komik şeylerle karşılaştım.

Vakti zamanında Mimar Sinan'ın mezarı açılıp kafatası ölçülmek istenmiş? Bu artık nasıl bir toplum biçimidir? Ne kadar çıldırmış olmalıyız ben kestiremiyorum. Bunun üzerine güzel bir Auster hikayesi yazılabilir, çünkü kafatasının şu an kayıp olduğu söyleniyor.

Linkleri burada,

http://www.arkitera.com/h15901-mimar-sinanin-kafatasi.html

http://www.hafif.org/yazi/mimar-sinan-in-kafatasi

Bunlarla beraber,

Cevap ve sonrasında Merve'nin verdiği cevaba gelirsek,

"nedenir bilinmez ama soyleme geregi duydum bir an..

yasadigi zamanlarda gidip sorsaydik mimar sinan'a: ne turkum ne ermeniyim ne de osmanliyim derdi.. cok cok yuksek ihtimal ile kayserili olarak tanimlardi kendisini.. nedeni de, tam olarak asla karsiligini veremeyen, milliyetcilik olarak turkceye cevrilmis ancak bu konuda buyuk yanlislar yapilmis nationalism teriminin henuz insa edilmemis olmasidir. onemli bir kisim tarihci bu terimin duygusal insani ya da refleksler ile ilgili oldugunu sert bir sekilde reddeder. tamamen insan yapimi bir enstitu oldugunu kabul eder..enstitu kelimesi pek hos gitmedi farkindayim ama ne diyecegimi bilemedim! ancak bu terimin yapilanmasi fransiz ihtilalinden biraz oncelere ama yayilmasi sonrasina denk duser. yani mevzu bahis mimarimiz muhtemelen bu konu hakkinda bir fikre sahip degildi! nerden nereye geldik! dedigim gibi bir tek bu noktada mudahale edesim geldi. bir de cok begendim iki yazinin da dusundurduklerini!"

nationalism inşaası burda herşeyi açıklıyor,

ilginiz için ikinize de teşekkürler

kritik yazısı

2009-04-25T02:18:00.002+03:00

merhaba, bu çarşambaya yazım yetişemedi, halen de yazılmakta,

ama geçen haftaki "Özgün(!?!) türk mimarisi" yazısına Batuhan Yıldız'dan bir kritik gelmiş, dediklerinin çoğuna katılıyorum ama başka diyeceklerim de var şu an toparlayamıyorum.

O yazıya

http://nomadicsteppes.blogdrive.com/archive/97.html

burdan ulaşabilirisiniz.

biraz toparlama

2009-04-19T03:03:00.003+03:00

merhaba,

bugünlerde bu blogun işleyişi ile ilgili bir takım kararlar aldım.

biraz kendi üretimimi çoğaltmak ve biraz da toparlamak için.

efendim bunlar nedir,

bundan sonra her çarşamba sabahı, blogun o haftaki yazısını bulabileceksiniz.

onun dışında başka gönderiler de tabiki olacak, neyse efendim en azından artık çarşamba sabahlarına yetiştirmem gereken bir şey oldu.

son olarak, büyük şhakira'yı tanımayanlar bir an evel tanışsın bence.

Özgün(!?!) türk mimarisi

2009-04-15T12:59:00.006+03:00

“Koca Sinan Süleymaniyeyi ve Edirnedeki Sultan Selim camisini ortaya koymakla bütün dünyaya Türk stilini ve Türk yapıcılık başarısını göstermiştir.

O çağa kadar Ayasofya gibi büyük bir binanın eşinin yapılamayacağına Türkler bile inanmamaktaydılar. Yeryüzünde Ayasofyadan çok daha büyük yapılar vardı...”

İlkokula Temel Bilgiler “Mimar Sinan”, Mayıs 1951, Sayı 119

Özgün olan birşeyden bahsetmenin zorluğu kaçınılmaz bir gerçek gibi karşımızda durmakta. Özgün olanın neden özgün olduğu, onu nelerin özgünleştirdiği gibi sorularla karşılaşmaktayız.

Özgün kelimesi ingilizcede “authentic” kelimesi ile karşılık bulmakta. “authentic” kelimesinin etimolojik geçmişine baktığımızda authoritative kelimesi ile karşılaşırız, yani otoriter, buyurucu, amirane. Bunun önemli bir kök olduğunu düşünüyorum. Çünkü eski yunan dilindeki authentikosa dayanan bu kelimenin anlamı, hakiki olan, orjinal kelimelerine dayanıyor. Burdan şöyle bir çıkarım yapmamız mümkün olabilir mi? Otorite ve hakikat ilişkisini böyle kurabilir miyiz?

Devlet-gerçeklik-millet arasındaki gerilim burda ortaya çıkmaya başlıyor. Batının etkisiyle kendi meşruluğunu ilan etme sevdası, o büyük ağaçta tek bir daldan daha öteye gitme isteği bu gerilimde ortaya çıkıyor. Zaten ortadaki ağaçta da pek bir dal yok ama, başka bir ileri gitme olamayacağı saplantısı bugün içi kurumuş ağacı beslemeye çalışıyor. Bir yandan ise ulus devlet inşaası ile biriken kimlik saplantısı tam olarak bu özgünlük meselesi ile karşılık buluyor. Batının yıllardır sandıklarında biriktirip artık sokağa atmaya hazır olduğu eşyalarını, bir telaşla biriktirmeye çalışıyoruz, hem de onların atabileceğini aklımızdan bile geçirmiyoruz.

Erken cumhuriyet dönemi ve sonrasında tutunulan durumun bunda etkisi söz konusu. Ulusal bir söylem oluşturma sevdası, şarkiyatçı batıya aynı yöntemde verilmeye çalışılan bir cevap niteliğinde olmakta. Farklı perspektifler oluşturamama, kültürün özgün olamayacağını bunun bir bütün olarak düşünülmesi gerekliliğini ortaya koyamama özgün türk mimarisi inancımızı desteklemekte.

Peki gelenekte olan bazı değerleri batı modernizmi kanalıyla keşfediyorsak böyle fikirlerden hareketle böyle birşey yaratmak için bunun kaynaklarını geleneğimizde aramak zorunda mıyız?¹ Gelenek bu toplumun daima galeyana geldiği bir olgu.

Bu geleneği kuvvetlendirmek için gösterdiğimiz refkleslerden biri Mimar Sinan örneğinde görülmekte, hem de en küçük bireyden başlayarak 1951 yılında bir ilkokula destek dergisinde tekrar edilmekte “...bütün dünyaya Türk stilini ve Türk yapıcılık başarısını...”

Aslında genel geçer bir uslübün olmadığını kabul ederek işe başlamak lazım, en azından bu perspektiften konuya bakmak ve gelenekselleşmeye yüz tutacak arayıştan çok, üslup saplantısı olmayıp her söylemin bir üslup olduğunu idrak etmiş bir dünya tahayyül edip – ki böyle değil mi zaten?- olaya öyle bakmamız mümkün.

Özgün bir türk mimarisinden bahsetmek isteyen kesim, türklerin orta asyadan geldiğini, aslında “öz”lerinde yerleşmenin bir yeri olmadığını, yapı üzerine pek sözleri olmadığını daha iyi bilirler herhalde. İşin şakası bir yana, bu zihniyet iyice geçmişe dönüp orada daima tutanacak birşeyler aramayı doğurur ama karşı koyulması gereken yöntem yeni dallar inşa etmek değil, varolanların hepsini birden görüp bu durumun çözülmesini sağlamak olabilir.

Özgünlükle hesaplaşmak, kendi geçmişizle bir bağlantı kurmamızdan değil, farklı perspektiflerden kendimize bakmaktan geçebilir. Kendimize ait bir mimarlık oluşturamadık veryansını bugün gayet anlamsızdır.

1BOZDOĞAN, Sibel

ya tutarsa

2009-04-06T00:01:00.005+03:00

Melih Gökçek kendi sitesinde yapamadıklarım diye bir bölüm açmış,

http://www.melihgokcek.com.tr/yapamadiklarim.asp

incelenesi projeler dizisi gerçekten.

Politika ve mimarlık ilişkisini kent ölçeğinde en yoğun hissettiğimiz zamanlar, seçim zamanları herhalde.

Projelerin absürdlüğünden dem vurmuycam, belki gerçekten şu yukardaki üçünden biri yapılsaydı da görseydik nasıl binalar olacağını.

Dikkat çekmek istediğim iki nokta var, biri mevlana projesinin arkasındaki default windows masaüstü imajı, diğeri ise nasrettin hoca kentsel dönem projesindeki maya durumu.

Bu şehrin mayasını bu sefer tutturur diye yapılmış bir heykel midir bu? Ya tutarsa...

Durum burda çok net ortaya çıkıyor sanki, bunu çizen ofisteki biri düşünmüştür, ne yapıyorum diye ama sonrasında o ses gelmiştir, "ya tutarsa..."

ps. Dilara Sezgin'e teşekkürlerimi sunarım link için.

son model çözüm rehberi

2009-03-31T00:12:00.000+03:00

*Uzun süredir kafa toparlayamama derdindeyim, yine ham bir şekilde bir yazı koyuyorum, böyle yapmadıkça yenisini yapmak için bir adım öteye gidemiyorum.

Köy dendiğinde kafamızda oluşan gün geçtikçe değişiyor sanki, o artık gitmesek de görmesek de bizim olan köy değil, zaten bunun mümkün olmayışı da ayrı konu. İki kutuplu düşünce sistemiyle köyün karşısına kenti koyduğumuz sürece orda bize ait bir köy olması gayet doğal.

Ancak "geleneksel" kalmış bir köyden bugün bahsetmek nerdeyse imkansız, sakın burdan kentler büyük köylerdir gibi bir çıkarım olmasın, bu olsa olsa kendimizi yanıltmak olur.

Kent çözülmenin daha hızlı olduğu bir yer, köyde ise bu daha yavaştan işlemekte. İletişim teknolojilerinin ilerlemesi, ulaşılabilirliğin artması bu çözülmeyi arttırıyor, geleneksel yapı gittikçe daha hızlı çözülüyor.

Biz ise kendimizi kente konumlandırarak, bu ilişkiyi bipolar şekilde ele alıyoruz, oysa kendimizi koyduğumuz yer tek kutup değil, bir çok kutbun ortak noktası mahiyetinde.

Burda sanki konumlanmak önemli gibi,

konum, "konmak"tan gelmekte "konmak"ta kök olarak, edilgen şekilde bir yere koyulmakla alakadar.*

biz kendimizi bir yere koyuyoruz gibi bir durum çıkabilir, ya da zaten varolduğumuz an bir şekilde bir yere koyulmuş oluyoruz, sıkıcı bir durum farkındayım.

konumlandığımız nokta, yeni perspektiflerimizi oluşturuyor. ingilizcesine baktığımızda konum-location, latince kökeni "locus"dan gelmekte, locus "place" anlamına gelmekte.

burda daha septik bir yaklaşımlar ilerleyince, "locus"un türkçe anlamlarından biri "mahal"

mahal

GülK, DK xiv mahallyer

~ Ar maHall [#Hll iz/m.] çözme yeri, durma veya konaklama yeri, konak, durak < Ar Halla çözdü " hal2

"çözme yeri"nin altını çizmek lazım, bir mahale yerleşiyoruz, tahayyül edeceğimiz, ellerimizle kuracağımız bir çözüme ulaşmak için.

çözüm yanılsaması burda beliriyor ve işin eğlencesi burda çıkıyor, bir şeyleri çözme düzene sokma çabamız..

bu durumda konumlandığımız mahal hangi "yer" dir? ya bir yer midir?

**İlkokullar hakkında bir araştırma yapıyorum, hakkında konuşmak isteyenler varsa sevinebilirim. Erken cumhuriyet dönemi ilkokul yapıları, müfredatlar, bina tipolojileri vs.

53. Venedik Bienali

2009-03-12T02:45:00.004+02:00

53rd Venice Biennial
The Pavilion of Turkey 2009

Artists: Banu Cennetoğlu, Ahmet Öğüt

Curator: Başak Şenova
Assistant Curator: Nazlı Gürlek
Commissioner: The Istanbul Foundation for Culture and Arts

http://venicebiennial-turkey.org/tr.html

http://www.nomad-tv.net/basak_senova.html

http://www.banucennetoglu.com/

http://ahmetogut.blogspot.com/

İsimleri görünce heyecanlandım, merakla bekliyorum.

hey sen eko-mimar!

2009-03-10T02:29:00.005+02:00

Bir ekoloji modasıdır gidiyor, öğrenci yarışmaları, buluşmalar, paneller düzenleniyor sürekli.

İnsan bir süre sonra e noluyor diye soruyor?

Mesala, bir çok ekolojik ev projesi var, haklarında yazılmış onca kitaplar, onca yapım biçimleri teknolojiler vs. Peki bu tip projelerde mimarın etkisi ne derecede olmaktadır.

Mimar, tasarımcı kimliğini ya da şöyle diyelim gelecek vizyonu kurma durumunu ne üzerinden oluşturur bu tip projelerde?

Bir tane ekolojik evi çözmek onu tek başına yaşatabilmek neye yarar? Mucit-mimar mı olunur bu noktada?

Bu ev ister Erciyes'de ister Çukurova'da olsun, kentsel bir öneri getiremedikten sonra, bu teknolojik yarış kimin işine yarar ki.

Ekoloji bir bilinç meselesidir, bu bilinç oluşturulamadıktan sonra, tekil çalışmalar anca "ne güzel de evler yapıyoruz kendimize dergilerde yayınlanır artık teker teker" dedirtir. Bir çözüm getirir mi zannetmiyorum.

İşte ekolojiyi burdan düşününce, dünyanın en çok polimer üreten şirketlerinin kendilerini aklama çalışmalarına dönüyor. Bu konularda açılan yarışmalarda göstermelik ekolojik masturbasyonlardan öteye gidemiyor çoğu zaman.

Yeni bir meşrulaşma durumu ekolojik olmak, ekoloji krizi kendini gösterdiği yerlerde, bir vicdan meselesiyle çakışıyor ve piyasa tabi ki bu vicdanı en dibine kadar kullanıyor.

Belki bu mimarlar şöyle düşünüyorlar, benim ekolojik evim herkesi etkileyecek ve herkes gidip ben de şundan yaptırayım diyecek, ve bu eko-mimar daha fazla para kazanacak.

Mimarın toplumdaki yeri belki dünyayı kadar kurtarmak değil ama, toplum ve mimar ilişkisindeki sorunları, mimarı yere indirmekten geçiyor belki.

Mimarı ortadan kaldırabilecek projelerle vs.

ps.

1-Toparlayamadım yine tam bir dahakine artık.

2-Yeşil yapınca ekolojik oluyor bir de, belki herkes yeşil tişört giymeli.

o'nun geleceği

2009-02-22T18:13:00.001+02:00

seçim grafikleri, harfin içinden çıkan çocuk

ne mutlu mimarım diyene?!

2009-02-22T01:26:00.003+02:00

Uzun zamandır bir yazı üzerinde çalışıyorum ve halen toparlayamadım, toparlayamadığım parçaların bir kısmını burda paylaşmayı daha uygun gördüm, belki üzerinden başka birşeyler dönebilir, hem de biraz uzaklaşmış olurum metinden.

Gecenin üçünde taksim'de bir büfenin sahibiyle konuşuyoruz, “abi, mimara ne gerek var ben açıyorum autocadi kopyalaya kopyalaya yapıyorum” o sırada gülüp geçsek de, asıl irdelemek gereken de tam bu nokta sanki.

Söz konusu durum, mimarın işverenin gözündeki yerini gösteriyor bence, tabi birileri çıkıp iyi de büyük şirketler diye cümleye başlayabilir, orda sorulması gereken soru etrafımızdaki kaç binanın o büyük şirketler tarafından yapıldığı olabilir.

Türkiye'de halk tarafında genel yargı, binayı inşa edenin binayı yarattığıdır. Yaratmak ne kadar tehlikeli bir söz olarak görünse de, bu yaratma eylemi, kutsal olan ile en kısa bağlantıyı kurduğu için önemli olabilir, lakin yaratan ve yaratılan bu toplumun en hassas noktalarıdır.

Söz konusu müteahhit halkın içindendir, o sokakta oturan biri de bir gün "o" olabilir, ama mimar olamaz. Kutsal değildir, doğal olandır. Kutsal olanla kurulan o garipsenme etkisi orda yok olur.

Bir sokak arasındaki inşaatın önünde, süslü imgeler göremezsiniz, mimarın adını bile zor görürsünüz belki, burda temsilin kendisi şantiyedir belki de*

Lakin mimarlık, bina, yapı stratejik noktalar olarak çıkıyorlar toplum üzerinde,

Önceleri mimarın kendi yerini inşa etmesini konuşuyorken, günümüzde buna bir de reklam değeri katıyoruz, mimar temsil ettiği veya yaptığından gittikçe uzaklaşıyor, mütevazilik göstermeye çalışırken, daha çok dolanıyor bir anlamda.

Buralardaki mimarlık bir temsiliyet ve meşruiyet krizi arasında yer almaya çalışıyor.

Söz konusu temsil problemi, meşruiyet krizi ile birleştiğinde içinden çıkılmaz bir döngüye doğru girmekte. En basitinden daha yeni çeşme belediye başkan'ının görselleri (projeleri!) mimarlığın nereye konduğunun en önemli örneklerinden biridir belki de. Mimarlık halen güçtür bu topraklarda ve erklerin elinde manipüle amacı olarak rahatça kullanılabilinir.

Biz buna kutsallaştırma desek de, ne gariptir ki, mimarlık bayağılaşır. Bu bayağı süreç iyi veya kötü ayrımını yapmayı geciktirir, bu yağ gibi yayılan kitle bulanıklaştıkça tespitlerimize zemin yaratabilir.

Temsil yöntemleri, meşru kılma araçları değil midir. Bugün bir mimarlık okulunda proje tesliminde halen schöller kağıdına rapido kalem ile çizim isteniyorsa, bu bağnazlıktan öte bir sesini duyurup meşruiyetini ilan etme çığlığıdır. Bu çığlık farklı medyalarda, farklı farklı gösterir kendini.

Bitiremedim, bitiremediğim bu yazı en ham haliyle karşınızda.

çeşme belediye başkanı adayı

2009-01-28T11:37:00.008+02:00

Bu konuda uzun uzun yazacaklarim var, simdilik siz bakının.

http://www.mehmetaligokceoglu.com/joomla/index.php

19 ocak

2009-01-20T00:38:00.003+02:00

Bugün 19 Ocak'tı, sabah motora bindiğimde göğsümde "19 ocak'ta ne olmuştu?" yazmaktaydı, insanların bakışları görülmeye değerdi,

sonra oturduğum yerden 3-4 sıra ötemde bir bayan vardı, birbirimize gülümsedik, o an o kalabalığın içerisinde ayrılmıştık bir anda, bir insani gülümseme, bir hatırlama, çok sürmedi sonrasında yüzüm yeniden düştü.

Bu konuda yazmak istediklerim çok daha uzun, vaktim yok, teslimim var.

"19 ocak'ta ne olmuştu?"

modernim, doğruyum, çalışkanım

2009-01-13T12:48:00.005+02:00

Bülent Tanju'nun "Tasarım ve Sanatta Modernlik Sorunsalları" dersine teslim ettiğim final ödevidir kendisi. Annie Hall üzerinden derste konuştuklarımızla ilgili bir okuma istenmekteydi.

Modernim, doğruyum, çalışkanım

İlk insan ikinci insanla ilk karşılaştığında, bu işin buralara dayanacağını hiç bilemezdi diye düşünüyorum. İletişim dediğimizin bu kadar büyüyeceği, büyüyüp ne olacağı kimsenin aklına gelmezdi, hala da bir yerlerde kesinkes gelmemesi gayet iyi. Aslında İngilizce’sinden bakakacak olursak, “communication”in etimolojik kökeni “common”, o da “1297, from O.Fr. comun, from L. communis "in common, public, general, shared by all or many,” [1]. Zaten Türkçe’de de iletişim sözcüğünün en erken örneğinin komünikasyon[2] olduğunu görüyoruz. İletişimin kökeninde bir komün olma durumu, bir paylaşma durumu söz konusu. Kökende bu olunca iletişimin çoğalmasıyla komünlerin veyahut toplumların çözülmeye başlaması gayet normal. Bununla beraber kullandığımız medyaların çeşitliliği arttıkça içine düştüğümüz doğru yanılsaması da bozulmakta.

İşte bu iletişim yoğunluğu içerisinde -ki daha bugün ki kadar yoğun olmayan bir vakitte- Woody Allen bir modern zamanlar ilişkisi olan Alvy ile Annie’nin ilişkisi üzerinden bir çok “modern durum”la dalgasını geçiyor..

Modernizmden konuşmaya başladığımız günden beri, içinde kaybolduğumuz bir durum söz konusu. Doğrusal bir düzenin içerisinde yaşıyormuşuz gibi konuşulmaya çalışılan modernizm, tarihin akışı içerisinde bir yerde geçmişi tamamen silerek başlıyormuş gibi görünür. Ancak asıl problem burada başlar, modernizm tek bir noktadan yayılmayıp – tek bir noktadan başlamadığı için belki buna yayılma bile demeyebiliriz- bir çözülme ile kendini göstermeye başlamıştır. Bu yayılma farklı tarihlerde farklı noktalarda hiç de birilerinin hayal ettiği gibi doğrusal olmamıştır.

Bu akışın daha yoğun görüldüğü bölgeler, şehirler olmuştur doğal olarak. New York da bu örneklerden biridir. Allen film boyunca New York’un entellektüel yaşamından anektodlarla eğlenir durur. Garip olan şu ki, 1975’te konuşulanların günümüzde halen bir yerlerde ciddi şekilde tartışıldığını görüyoruz.

Buradan çıkıp içinde bulunduğumuz duruma bakınca, bir karışıklığın olmaması işten değil. Peki bu karışıklığın olması iyi mi kötü mü?

Bilakis, bunun iyi mi kötü olduğunu düşünmek yerine, bir karışıklığın olduğunu kabul etmek yapılabilecek en doğru hareket olabilir. Toplumun kafasındaki modernlik tahayyülü yeni bir klasik akış inşa etmekten geçiyor. Buna tabulaşma veya başka bir şey diyin, ama sonuç değişmiyor.

Bu çözülmenin gerçekleştiğini kavramsal sanattaki örnekleriyle görebiliyoruz, artık belli bir meta, dokunulmaz ve kutsal olan olmaktan çıkıyor sanat. Yanılsama gittikçe daha belirgin hale geliyor. Ancak çözülme gündelik hayata indirgenmedikçe, çözülme ters bir yöne doğru gidiyor sanki. Allen’in bu konudaki kurnazlığı, Alvy ile Annie’nin ilk uzun diyalogunda, fotoğraf üzerine konuşurken iç seslerini duymamız, asıl yapılan konuşmanın bir anlamda boş bir yere doğru gittiğini göstermektedir.

Filmin en etkin noktalarından biri doğrusal akışla tamamen dalga geçmesi, film bittikten sonra nerde başladı, nerde bitti, hangi olay ne zaman oldu gibi sorular yaratmakta. Bu akış matematğinin bozulması, çözülmenin göstergelerinden.

Doğrusal olmak ya da olmamak işin tüm eğlencesinin çıktığı nokta, bir anda sokaktaki insanların plana dahil olması, izleyicide bir yabancılaşma etkisi oluşturma ve olayın dışına çıkarma, sonra da tekrar içeriye alma. Bir anlamda yaratıcı’nın tamamen işin içine girmesi ve kutsallaşmanın çözülmesi sanki.

Kutsallaştırma karşı karşıya olduğumuz en önemli durumlardan biri. Kutsal kitaplar bile matbaanın icadı ile çoktan çözülmeye başladı, Mona Lisa bile reprodüksiyon ile tekrar tekrar çoğaltılıyor. Fotoğraf ise Alvy’nin “Photography's interesting, 'cause, you know, it's-it's a new art form, and a, uh, a set of aesthetic criteria have not emerged yet.”[3] dediği zamanların çok daha ötesinde, hala da soru işareti.

Bir yandan mimarlık üzerine düşününce kutsallaştırma meselesinin halen devam ettiği çok açık gözükmekte. Mimarlık alışıldık yanılsamasıyla gelir, mimari ürünün zamanmekan durumu, insan ölçeğinde olması, onu “yüce(!)” bir şekilde ayakta tutuyor.

Mimarlık tekrarlanıyor, ancak kendi medyasıyla değil fotoğrafla temsil ediliyor, çizimle temsil ediliyor veya başka bir medya ile temsil ediliyor. Ve biz bir süre sonra bu temsiller üzerinden mimarlığı konuşmaya başlıyoruz, peki inşaat bu temsiliyetin bir parçası olabiliyor mu? Mimarlık kendi medyasını inşaat üzerinden mi kurar? Sonuçta her medya çeşidi bir temsil değil midir?

Hadi bunların hepsini geçtik diyelim, mimar ne zaman kutsallaştırmadan kurtulur. Hele bizim gibi kutsallaştırma ile çok içli dışlı olan bir toplum, bir mimarı çok rahat kutsal bir yere taşıyabilir.

İşin gırgır yani, mimarların bu kutsallaşmadan memnun gözükmesi. Ki zaten bu yanılsamayı inşa eden, mimarın modern dünyayı dizginlemeye, düzene sokmaya çalışmasıdır.

Bu çözülmeye karşı yapılacak en iyi şey belki de mimarların hepsini yok etmektir ki zaten dijitalleşme kendi mekanlarımızı organize etmemize, yeni bir hayat düzeni oluşturmamıza gün geçtikçe zemin hazırlıyor. Bunun farkında olup hareket etmedikçe de ne mi olur, yan bahçedeki okuldan, her sabah “Modernim, doğruyum, çalışkanım…” dizeleri kulağımızı tırmalar durur.

[1] http://www.etymonline.com/index.php?term=common

[2] iletişim : [Karşı 1972] komünikasyon
http://www.nisanyansozluk.com/search.asp?w=ileti%FEim&x=0&y=0

[3] Annie Hall Script http://www.script-o-rama.com/movie_scripts/a/annie-hall-script-screenplay-woody.html

bir manifesto denemesi : üretmek

2009-01-10T01:29:00.005+02:00

Bu manifesto denemelerinde, kendimce birşeyler zırvalayacağım birilerine göre.

şöyle başlayalım,

manifesto
isim, ticaret (manife'sto) İtalyanca manifesto

1 . Bir gemideki malları göstermek için kaptan tarafından boşaltma işlemlerinin yapılacağı gümrük idaresine verilen liste.

2 . Bildiri.

3 . Toplumsal bir hareketin siyasal inanç ve amaçlarının açık ifadesi.

sonrasında da şunu koyalım,

üretmek
(nsz)

1 . Aynı türden canlıları çoğaltmak:
"Minnacık bir kir, olduğu yerde durmuyor, dakikada üçe beşe katlanarak çoğalan mikroplar üretiyordu."- E. Şafak.

2 . Ekonomik bir etkinlik sonucu ürün elde etmek:
"Petrol üretmek. Çimento üretmek."- .

3 . mecaz Oluşturmak, yaratmak, meydana getirmek:
"Şiir üretmek."- .

üre[mek

Tü

[Kaş xi] üdre- artmak, çoğalmak

———————
• Karş. Moğ ürged- (genişlemek, artmak, çoğalmak), ürgen (geniş, bol).
———————
EŞKÖKENLİLER:
Tü üδre- : üre-, üretim, ürün

bir manifesto denemesi : üretmek

Üretim aslolandır.
Üretim gelişmeyi sağlayandır.
Üretim ürünü doğurur.
Ürünün nitelikli veya niteliksiz önemli değil, üretim sürecinde öğrenilenlerdir.
Üretim süreçtir.
Üretim geri dönüş verir.
Üretim sağlama yapmayı sağlar.
Her türlü medya üretimi sağlar, dil, yazı, resim, fotoğraf, video, ses vb.
Özü üretmek imkansızdır, her üretim metodu, ürünü farklı yapar.
Okumak, izlemek, dinlemek üretimdir. Her edilgen ürünü beyninde yeniden üretir.
Ürün üretene ait değildir.
Ürünün üzerinden konuşmak yeni ürünler üretir.
Üretmek canlı kılar.
Üretim temsildir.

ps. Bu böyle bir denemeydi, sanırım yardıma ihtiyacım var bu konularda.

Kaynaklar,

http://www.mark-info.co.uk/products/images/production-icon100.jpg

http://tdkterim.gov.tr
http://www.nisanyansozluk.com/

sözün.bittiği.yer

2009-01-10T01:22:00.002+02:00

7 ocak radikal haberi

Aslında üstteki fotoğraf o kadar şey anlatıyor ki, üzerine birşeyler söylemek gereksiz kalabilir.

Şanlı tarihimizin sancılı sayfalarına eklenirken neler düşünüyorlar acaba.

Asıl merakım gerçekten bu şu pankartı hazırlayan insan bunu hazırlarken "ben ne yapıyorum?" diye sormuyor mu kendine?

O eldeki beyaz köpek, anlıyor mu ne yazdığını, ben girebilirim diyip girebiliyor mu? Hayvan hakları falan hiç bahsetmeyeceğim. Bir laf var kısasa kısas, bu mantelite bizi bitiren, bu hareketin de bundan çıktığını düşünüyorum, lakin haberde şöyle birşey var,

"Çapa, Ermenistan’da bazı işyerlerine ‘Türkler ve köpekler giremez’ yazılarının asıldığını öne sürdü. Federasyon yetkilileri ile birlikte dernek binası önünde elline ‘Bu kapıdan Yahudiler ve Ermeniler Giremez’ ve ‘Köpeklere giriş serbesttir’ yazılı dövizler alan Çapa, şunları söyledi:

“Bizi köpekle aynı kefeye koymak istemişler. Ama biz elimizde taşıdığımız dövizlerdeki yazılarla köpeklerin bile onlardan daha değerli olduğunu gösterdik.”
Çapa ve beraberindekiler ellerindeki dövizler ve kucaklarına aldıkları bir köpekle dernek binası önünde gazetecilere poz verdi. (dha)"

Orda yapıyorlarmış ya bizim de hemen karşılık vermemiz gerekir bu sağduyusuz harekete.

Sözün bittiği yere ne oldu, gittikçe kayboldu.

yil.sonu.yazisi.

2008-12-31T01:43:00.003+02:00

bir yıl sonu yazısı yazmayı düşünüyorum, tüm senenin de bir dökümünü yapmış oluruz.

geçtiğimiz seneye girdiğimiz günlerde kayıtdışı01 için harala gürele çalışıyorduk, dünyadan kopmuş gibiydim sanırım.

şubata doğru kayıtdışı'nın gerçekleşmesi, olmaz dediğim şeylerin olması, dünyamın alt üst olması şeklinde geçti. güzeldi, daima güzel olarak hatırlayacağım birşeyler başladı.

sonra mart nisan ayları bildiğiniz proje ayları, güzel bir proje dönemi ve danışmanıyla, güzel bir proje teslimi, bu sırada çok şey yaşandı, inişli çıkışlı. bir kısım kopuşlar.

yaz geldi, tatil zamanı, ayvalık. sonra bir kayseri macerası. güzel 3 gün.

easa zamani geldi çattı, irlanda macerası başladı, yeni dostluklar kazanıldı, eskiler pekiştirildi, easa2010 adayı olundu.güzeldi.

istanbul'a geldik, ayrı bir evim var artık.

en sevdiklerim ispanya'ya gitti, zor atlattık.

güney kıbrıs'a gittim, alexis vurulmadan bir ay önce atina'daydım. easa'yi alamadik, ama guzel is çıkardık.

yine istanbul okul, tekrar kayitdisi vs.

yarışma teslim ettik, kazanamadık.

banu'yu tanıdığıma günbegün daha çok sevinir oldum.

sonra 5 aralık. güvendiğim şeyler kırıldı, o kadar değerli ki demek istediklerim burası uygun değil. hayatımda hatırlayacağım en güzel 8 aydı, ilk yerleşik düzene geçme fikrine sahip olduğum 8 aydı, gelecek kurduğum vs.

yıl sonuna doğru arkadaşlar, dostluklar iyice güzelleşti. erasmus sınavını geçtim, seneye bir başka yerdeyim büyük olasıkla.

ve yıl sonu. kendime yeni bir düzen kurmaya çalışıyorum, zaman alıyor, kırılganlık derecem gittikçe azalıyor.

neyse efendim, hepinize güzel yıllar.

ps. bir de bülent tanju dersleri var bu senenin güzel yanlarından, beynimiz açıldı iyice sağolsun (:

ps2. kesin unuttuğum bir sürü şey vardır daha, commentlere açıktır.

ama arkadaslar iyidir.

2008-12-28T18:04:00.003+02:00

baslikla beraber cihan'a bir selam verip baska bir konuya gecmek istiyorum.

o kadar keyfim yerindeki, arkadaslarimin yeri baya buyuk bu durumda onu farkettim, guzel oldu hersey, gittikçe daha iyi olacak. hep beraber iyileşiyoruz gibi bir durum, hatta dün farkettim ben, büyümüşüz.

ps. bu cok kisisel mi oldu bilmiyorum, ama paylasmak istedim. oldu oldu kisisel oldu, her neyse.

kutsallaştırma.

2008-12-24T23:48:00.006+02:00

.......

kutsallaştırma ile çok içli dışlı olan bir toplum, bir mimarı çok rahat kutsal bir yere taşıyabilir. lakin kutsal olma durumu tam burada en inandırıcı yanılmasamasıyla gelir. insan ölçeğinde bir ürün çok daha etkileyeci olmakta.

ama ne gariptir ki, sokaktaki insan pek mimar tanımaz. belki de tam bu yüzden tanımaz, çünkü mimar sokaktaki adamın kutsal yuvasını kurandır, inşa edendir bir yerde.

komik olan şu ki, yüksek kültürde mimar daha çok tanınır, ama bu doğal olduğunu kabullenme değil, kutsallığını pekiştirmedir.

mimara iş yaptırmak önemlidir onlara göre.

.....

nurse.morrissey.kill.

2008-12-15T15:19:00.003+02:00

5th.december.daffodil.

2008-12-06T14:27:00.005+02:00

sabah.sabah.

2008-12-04T12:24:00.003+02:00

şişen bir balonun ağzını kapasanız bile o balon şişmeye devam eder patlayana kadar, serbest bırakırsanız o zaman rahat nefes alabiliriz hepimiz.

"Sinop'ta Özay Çelikçi isimli işsiz bir genç, Adalet Bakanı Mehmet Ali Şahin'e ''Açım, iş istiyorum'' diye bağırdı. Ardından Çelikçi, polisler tarafından yaka paça çıkartıldı. Polisler, bağırmasın için Çelikçi'nin ağzını kapadılar. (dha)"

http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=GaleriHaber&Date=03.12.2008&ArticleID=909262&PAGE=1

if.i.say.so

2008-12-03T20:13:00.003+02:00

Bugün dahil oldugum bir ders icerisinde, Le Corbusier'den , CIAM'dan, Howard'dan, Garnier'den bahsettik.

Asıl dert onlarin, herseyin bitmis bir hayali yapmalari, modernleşme içerisinde yeni bir uyum

yaratarak, ortak bir üslüp oluşturmaya çalışıp, bir yanılsamaya düşmesiydi.

Benim görüşümle über-echt kentler kurma hayalleri vardi hepsinin, her neyse bunlari dinlerken, aklima SimCity adli oyun geldi, aslında ne kadar oyunda olsa, kendi icerisinde, alanlamaları bulunan ve oyunu kazanmak icin, sınıf hiyerarşisi, endüstriyel alan, ticari alan, yasama alanı gibi seyleri aynı lökorbizer bir bakış açısıyla düzenlemeniz gerekir.

Burdan herşeyi bir kurala bağladığımızı görebiliriz belki de, var olanı ancak bir sisteme, bir kaynağa bağladığımızda kendimizi güvende hissediyoruz.

Birşeyleri yapanların önce ne yaptıklarına değil sıfatlarına ve tanımlamalarına bakıyoruz.

işte bu yüzden robert rauschenberg' e selam ediyorum.

ps. eğlenceli bir ülkede yaşıyoruz iyi ki. bir sonraki yazı, biraz haber takip etmek gerektirecek.

bana.yalan.soylediler

2008-11-27T23:48:00.002+02:00

merhaba cagan irmak ve merhaba semiramis pekkan

"bir aleme indim yalnız
yerde toprak, gökte yıldız
bir yan susuz bir yan deniz

iki el, bir baş verdiler
bir çift göz ağlar dediler
dört bir yanda benim gibiler

doğru söz içinmiş diller
işte kalbin sev dediler

bana yalan söylediler
bana yalan söylediler
kaderden bahsetmediler

varsın böyle geçsin ömrüm
neşeyle dolsun bari her günüm

hani benim sevdiklerim
hani gönül verdiklerim
hasret gider ben giderim"

ps. bir ara uzun yazı gelecekmis

insan_neyle_yasar

2008-11-17T21:00:00.006+02:00

Bugün 11. Uluslararası İstanbul Bienali'nin kavramsal çerçevesi küratörleri WHW (What, How & for Whom) tarafından açıklandı.

kavramsal çerçevenin detayı için,

http://www.iksv.org/bienal/bienal.asp?cid=85

bu adres yeterli olacaktır.

benim bu akşam üstü dikkatimi çeken iki şey ise,

birincisi 4 kadının duruşu, tavırları, normal basın açıklamalarından çok farklı bir şekilde yaptıkları performans etkileyiciydi, balkan kadınlarının mizacı vardı kendilerinde.

ikincisi ise,

kavramsal çerçeve metninden şu parça,

" "Ortodoks sol bir konumla çağdaş sanat arasındaki çatışmanın çağdaş sanatın anlaşılmasında belirleyici bir rol oynadığı"⁴ İstanbul ve Türkiye'de, küresel neoliberalizm ve yerel etnik temelli ulusalcılığın çifte açmazından bir çıkış aramak kendini adamaya değecek tek uğraş gibi görünüyor."

⁴ Süreyyya Evren, ‘Art + Politics. From the Collection of the City of Vienna/Sanat + Siyaset. Viyana Şehir Koleksiyonundan’ içinde, editör Hedwig Saxenhuber, Viyana Şehri Kültürel Çalışmalar Bölümü için, 2008. (Museum on Demand: SpringerWienNew York), 170-183.

Ortodoks sol ve çağdaş sanat arasındaki çatışma çok eğlenceli olacağa benziyor,

bu tanım uzun süredir kafamda takılmış duran birşeyleri biraz yuvarladı.

Brecht'i selamlayarak herkese iyi bienaller diliyorum.

fil_kurbaga

2008-11-16T17:58:00.006+02:00

sözlükten öğrendiğim kadarıyla, belçika'da eğitim görürken yaptığı bir kayıtmış kendisinin, zamanına göre sözler vs. gerçekten saykedelik bir çalışma, bu şarkıyla tanıştırdığı için miray caner a saygı duymamak imkansız, sözleri de şu şekilde,

"çok zamanlar önce kara orman icinde
yalniz basina tek bir erkek fil yasardi
bir gün dolasirken nehrin kenarinda
kendi gibi yalniz kurbagaya rastladi
gözleri birlesti kalpleri birlesti sevgiyle
elele verdiler yanyana geldiler sevgiyle
bütün kuslar sustu akan irmaklar durdu
iki kalp ile carpti bütün orman bir anda
nehrin kenarina uzandilar yanyana
rüzgar fisildarken dallarda yapraklarda
hayaller kurdular her sevisen mutlu bir cift gibi
uyuya kaldilar rüyaya daldilar onlar gibi
birden sicradi fil uykudan uyandi
bos yere yaninda kurbagayi aradi
kabus zannettigi korkunc rüya dogruydu
sevgilisi yaninda cansiz yatiyordu
bir fil ancak kendi cinsinden bir fili severdi
koskoca aski vücudu gibi cok agir geldi... "

hangisi levent/hangisi dubai?_

2008-11-16T12:13:00.003+02:00

gittikçe ayırt etmek zorlaşıyor imajları, neresinden bakacağına, neyi göreceğine şaşırıyor insan.

bir pazarlama tekniği olarak kullanıyor, kuleleşme imajları,

murat belge geçenlerde bir röportajında şöyle diyordu,

"ben, daha beter bir durum olmasından korkuyorum. estetik ufuklarında, dubai modeli var. dubai'yi gördüğüm için ödüm kopuyor. bunlar şehri güzelleştirmeye kalkarlarsa ne yaparlar bilemiyorum. aman güzelleştirmesinler de öyle dursun..."*

bu yaz yaptığım çoğu yolculukta aklıma takılanlar vardı, biraz daldan dala olsa da, kırsal her yeri gördükçe"neden mimarlık yaparız" sorusu aklıma takılıyor. aslında tehlikeli bir soru özünde, varoluşla kavga etmek nerelere vardırır soru işareti, ama bazen doğa durduğunda da güzel, zamanı gelecek o yazının da, şimdilik kayseri'de bu fotoğraf yeterli sanırım.

gittim.gezdim.gordum

2008-11-16T02:32:00.001+02:00

önce atina'ya gittim, yine sokaklarındaki işlere hayran kaldım.

sonra ordan kıbrıs'a uctum, egedeki adalar bugune kadar gordugum en guzel doga parcalariydi.

inerken hava cok sıcaktı, ondan biraz zor indi sanırım ucak.

hava alanlarını sevdiğime karar verdim, uzun bir post yazacagim yakin zamanda onların hakkında.

ve nicosia sokakları, ikiye bolunmus bir sehir, hicbirimiz anlayamayacagi kadar hem de.

ps. bu kadar romantik seyler yazmazdim, yolculuklarda bir huzun hakim oluyor sanirim.

aldatmak

2008-11-01T02:52:00.000+02:00

sadece düşünmek, yapacak olmanin hayalini kurmak, onun yakin zamnada gerçekleşeceğini gösterir. falan filan.

neyse yarim saat once hiç güzel değildi.

bu bir pipo değildir.

misal

2008-11-01T02:16:00.000+02:00

bugun laptopumun anakartı yandı. uzun hikaye. onu geçmek lazim.

sansür olayıyla ilgili birşeyler yazasım var, burası garip bir ülke neyi yasaklayacagını neyi yasaklamayacagini bilmeyen, sizofrenik bir toplumun var oldugu biryer.

bu yanlis kararlar o kadar kucuk yerlerde veriliyorki, bu insanların çocukları herşeyi yasaklar oluyorlar.

"blog" artık kitlesel iletişimin bir numaralı medyasıdır, bence bir anlamda dilden sonra en aktif gelenidir, bilinçli tercihle okunan bir kaynaktır.

sıkılıyorum.mütemadiyen.

rgb_architecture

2008-09-28T17:04:00.000+03:00

elde birşeyler çizmek istiyordum.

starlık meselesi

2008-09-24T01:41:00.000+03:00

geçen yazıda bahsettiğim, benzer üretim durumunu tekrar düşününce, uzun zamandır ifade etmek istediğim başka bir konu geldi aklıma.

starlık meselesi,

öyle bir popüler çağda yaşıyoruz ki, bu bulunduğumuz ülkeden mi...

sonra devam edeceğim.

yazacaklarim için bir kahveye ihtiyacım var.

2008-09-19T21:07:00.000+03:00

aklımda başka bir konu vardı, ancak aradigim linkleri bulamadim, yer imleri konusuna daha çok çalışmalıyım sanırım.

onun dışında efendim, bugün okuldaydım, yine kafalarda bir sürü projeler, yapılacak işler, güzel hoş sohbetler geçti bir gün daha. bir de bugün doğru eleştirinin nasıl yapılabileceğine dair ufak bir an yaşadım güzeldi.

proje yönetimi olaylarından bahsediyordum bir ara, bunun için insanın önce kendisini yönetmesi gerektiğinden, her neyse baydı bu olay.

durduğumuz yerden bir çok proje bir çok fikir sunabiliriz çoğu zaman. sadece okuyarak okuduklarımızı yorumlayarak yaşayabiliriz, ancak şöyle bir durum var. "üretim yapan insan" olma durumu başka bir şey istemekte, bugün yine başka bir muhabbette konuşuyorduk, sokağa çıkmalı insan, ordan geçmelisin, belki internet bunu azaltıyor.

deneyimlerimiz kısıtlanıyor bir anlamda, 2 boyutlu bir ekranda yaşadığımız deneyimlerle tatmin oluyoruz, oraya gidemiyorsak google earthle gidiyoruz, flickrdan fotoğraflarına bakıyoruz, ekşi sözlükten gidenlerin yorumlarını okuyoruz vs. vs.

şöyle bir öngörüm var, sokağa çıkmayan bulunduğu yerden gözlem yapan bu insanlar bir ortak üretime doğru gidiyor, yapılan herşey birbirine benziyor. yeni hikayeler zor yazılıyor, sokağa çıkmak ondan beslenmek gerekiyor.

belki biraz dışardayız, başka birşey yapmamız gerekiyor. bilemiyorum.

biraz hava lazım.

komünite olma durumu

2008-09-09T15:21:00.000+03:00

Aslında bu konuda pek bir tarihsel bilgim yok, ama ben ne zaman üretim yapıyorum dediysem, hep bir komünite olma ihtiyacı duymuşumdur.

Sanat grupları, sanatçı insiyatifleri, tasarım grupları, akımlar, manifestolar, ortak üretim, tartışmalar...

Peki bunlar ne için?

Birlikte hareket ettiğimizde daha güçlü olduğumuz, daha üretici olduğumuz için mi? yoksa kişisel networklerimizi genişletip, egosal tatminlerimizi kalabalık ortamlarda bulabildiğimiz için mi? bilemiyorum.

Ben birlikte üretmenin gücüne inanırım, çok geleneksel bir üretim eğitiminde yetiştim sonuç olarak. Herkesin birşeyin ucundan tuttuğu, beraber üretim için çabaladığı bir ortam..

Ancak bir süre sonra, şöyle kırılmalar söz konusu oluyor sanırım, bir grup insan bir araya geldiği zaman ortak bir söylemleri olması gerekiyor, ortak bir dert, yoksa çıkan iş, kurulan ortam çok sağlıklı olmuyor.

Sadece iş yapmak için -ortak bir dert olmadan- bir araya gelmek, bir süre sonra zorunluluğa dönüşüyor.

Bu konuda daha yazacaklarım var, ancak araştırmam, kütüphaneme ulaşmam lazım, ben yine seferiyim de.

kişisel yönetim/freelance

2008-09-09T15:13:00.001+03:00

Bir kaç gündür düşündüğüm bir mesele var, kişisel yönetim meselesi.

Ben evde yada daha doğru deyimiyle laptop ile bulunduğum her yerde çalışabilen bir insanım,

ama bir şekilde bu serbest çalışma imkanı bir yerden sonra bir dezavantaja da dönüşebiliyor.

Tasarlanan projeler, işler, organizasyonlar bir yerden sonra birbirleriye kesişmeye, zaman mekan sıkışması yaratmaya başlıyor.

Sanırım bir ajanda kullanmak bu iş için önemli bir kıstas, ne zaman ne yapacağını bilmek, check-listler oluşturmak, ekip kurmak, ekiple beraber de çalışmak, düzenli mail kontrolü yapmak, feedback almak, revize etmek...

Bunların dışında bir hayat olduğu da başka bir gerçek, kişisel ilişkiler, sosyal hayat vs.

Her yerde çalışabilmenin dezavantajı bu oluyor sanırım, bir süre sonra 24 saat iş insanına dönüyor insan, farkında olmadan zamanının çoğunu çalışmayla ya da bilgisayar başında geçirilen boş saatlerde harcıyor.

İşin içine freelance para kazanılan işler girdiğinde ise kişisel projeler arka planda kalıyor. Kişisel gelişim süreci, araçsal gelişim sürecine dönüyor, içerik kendini tamamen üretime bırakıyor, bir taraf eksik kalıyor.

Belki insanın sadece yapacaklarını değil yaptıklarını da yazması lazım, kendi programından da feedback alması lazım.

Robot mu oluyorum ne?

ben nerdeyim ne yapiyorum şu an?

2008-08-20T13:58:00.000+03:00

Efendim şöyle başlamak gerekirse,

"EASA – Avrupa Mimarlık Öğrencileri Buluşması

EASA [European Architecture Students Assembly - Avrupa Mimarlık Öğrencileri Buluşması ] 1981 yılından beri her yaz farklı bir Avrupa ülkesinde, iki hafta boyunca Avrupa'nın 48 ülkesinden 350-500 mimarlık öğrencisinin katılımıyla gerçekleşen, her türlü kurumsal yapıdan bağımsız, politika veya kâr amacı gütmeyen bir öğrenci organizasyonudur. İçeriğinde özetle, organizatör ülkenin öğrencileri tarafından belirlenen temayla ilgili atölyeler, geziler, davetli mimar ve öğretim üyelerinin ders ve konuşmaları ve tartışma platformları yer alır. EASA, 26 yıllık köklü amatör ruhuyla, easy to feel, difficult to describe mottosuyla uluslararası alanda önemli bir enformel etkileşim platformudur."

Burda workshoplara katılıyoruz, partiler yapıyoruz ve farklı kültürlerle tanışıyoruz.

Şu an EASA 2010 için aday olmayı düşünüyoruz, yapabileceğimize inanıyorum. Çok büyük bir iş, çok zaman ama sonrasında inanılmaz bir mutluluk olacak diye düşünüyorum.

Türkiye'nin bugün ki potansiyellerini kullanmanın önemli olduğunu düşünüyorum, oturmamış şeyler söz konusu, herşey gelişim evresinde ve herkes gelişime aç. Bu büyük bir enerji doğuruyor aslında, bu enerjiyi iyi kullanırsak herşeyin çok güzel olacağını düşünüyorum.

Çok umut dolu bir yazı oldu, kendimden soğudum an ve an.

letterfrack/irlanda

2008-08-18T13:08:00.000+03:00

su anda buradan bildiriyorum, burası dediğim çoğunuzun şu an sıcaktan bunalırken, ya da denize girerken, benim yağmurla çamurla soğuk havayla uğraştığım ve bunun üzerine bir de projemsi çıkarmak zorunda olduğum bir yer.

300 kişilik nüfusu var zaten kasabanın , 400 tane mimarlık öğrencisi eklenince siz düşünün artık durumu.

onun dışında döndükten sonra düzenli yazılara başlayacağım efendim, bugünlerde sinirleniyorum kızıyorum vs.

bu arada yeşil memleket evet.

miss

2008-07-14T03:39:00.000+03:00

parmaklarım bugün...

2008-06-25T01:27:00.001+03:00

Untitled-7
Originally uploaded by plastrouble

gitsek

istedigin zaman

2008-06-09T17:26:00.001+03:00

istedigin zaman hersey oluyormus evet oluyormus

evlenmek.cocuk.vs

2008-05-22T22:45:00.000+03:00

farkındayım ki bugunlerde gelecek hayallerim arasında evlenmek, beraber yasamak cok genis yer kaplıyor, değişiyorum sanırım.

ama yine de,

sakin.

2008-05-06T17:37:00.000+03:00

gördüm, her yanda
kokla, bu ceset, bu yüzüm ağlar kan içinde

çizgi_

2008-04-30T02:25:00.000+03:00

çizgi
koşmak
yorulmak
uyumak
birileriyle paylaşmak
sakin
sakin

delirmek mübah mıdır
modern zamanlarda?

ja ich bin

2008-04-20T01:21:00.000+03:00

-tire-tire-

2008-04-16T00:36:00.000+03:00

13.04.2008

*tunel ist schön.

*londra-new york çağdaş sanat merkezi

*alt tabaka gelişir mi? uçurum daha mı çok açılır?

*"i have to go" güzel bir cümle

*sosyal cinsiyet diye bir kavramdan bahsedilebilinir mi?

*elleri acımıyormuş

15.04.2008

*sanırım insanlar deli

*bugün öksürüyorum

*yunanları seviyorum

2008-04-03T02:43:00.000+03:00

başlığına karar vermeden yazmaya başlayacağım yazılardan biri olacak birazdan yazacaklarım.

fotoğraf mimarın eksiğini kapatır mı?

bir binayı fotoğraftan tahlil etmek, hakkında yorum yapmak ne kadar doğrudur? o sırada okunan şey fotoğraf mıdır yoksa mimari midir?

özellikle dijital teknikler de geliştikçe bu konu gittikçe karmaşıklaşacak gibi geliyor bana, fotoğraf üzerinden yaptığımız okumalar karmaşıklaşıyor.

fotoğrafın doğruyu yansıtmadığı tartışmasını gündeme getirmek istemedim, herkes...

ps. bu yazı bitmişti ama neler yazdığımı hatırlamıyorum silinmiş gitmiş.

baglam

2008-03-04T01:45:00.000+02:00

bağlam.içerik.uzam

egolar.kadınlar

2008-02-01T00:13:00.000+02:00

kadınlar ve egolar çarpışırlar.

imge

2008-01-31T22:53:00.000+02:00

söz konusu olan, herhangi bir imge ise, bu konunun dışında tartışacak bir çok şey vardır.

ses.kendime soru

2008-01-29T01:51:00.000+02:00

sesin ezberini bozmak istediğimizde, algımız ne kadar doğruyu yakalamaya çalışır?

kendime soru

2007-10-07T18:30:00.000+03:00

yapının bulunduğu çevrede kendini unutturup sessiz bir hükümdarlık sürmesi mi asıl konu, yoksa onu algılayan insanın onun içinde dışarı unutması mı

doku/pattern

2007-10-01T03:45:00.000+03:00

biraz dağınık gidiyor düşüncelerim, dokuya çok takılıyorum, bir ara yazacağım, kafamı toparlayınca.

topografya

2007-10-01T03:32:00.000+03:00

Bugünlerde beni meşgul edenlerden biri topoğrafya, en basit anlamıyla,

"Bir kara parçasının doğal engebe ve özelliklerini kâğıt üzerinde çizgilerle gösterme işi."

ama düşündükçe, başka kaynakları da inceleyince, kendi kendime acaba sadece bir kara parçasıyla mı ilgili yoksa, ilişkilerin, insan vücudunun, soyut durumların da topografyasını çıkaramayız mı diye sordum.

kelime etimolojik açıdan çok değişik yerlere götürüyor,

~ Fr topographie a.a. / YLat topographia a.a. " top(o)+, +grafi

daha da ileri top(o)ya baktığımda,

top(o)+ ~ Fr/İng top(o)- yere ilişkin ~ EYun tópos yer, zemin, arazi
———————
EŞKÖKENLİLER:
EYun tópos : izotop, tapu?, topikal, topografi, ütopya

bunları gördüm aslında, ilgimi çeken buradaki "yer ve zemin"

buradan nereye varacağım daha çok karışık aslında,

tasarım sürecinde topografya etkisi var mı yok mu bunlarla bağlantılı çıktı aslında herşey, alabileceğim girdiler neler olabilir, bu girdileri ne tür yöntemlerle alabilirim diye düşündüm.

mesala bir insanın kişiliğin topografyasını çıkarabilir miyim?

ya da bu çıkardığım harita beni nereye götürür, nelerle karşılaşırım, bu haritanın anlatım dili neyi nasıl algılatır?

bunlar şimdilik, ilk akan şeyler sanırım, bir süre daha akmaya devam edecek gibi.

nosyopsis

2007-10-01T03:28:00.000+03:00

nosyon , kavram, fikir ~ Fr notion a.a. ~ Lat notio < Lat (g)noscere

opsis grek. görme, görüş