nosyopsis

sonra ordan kıbrıs'a uctum, egedeki adalar bugune kadar gordugum en guzel doga parcalariydi.

hava alanlarını sevdiğime karar verdim, uzun bir post yazacagim yakin zamanda  onların hakkında.

ve nicosia sokakları, ikiye bolunmus bir sehir, hicbirimiz anlayamayacagi kadar hem de.

ps. bu kadar romantik seyler yazmazdim, yolculuklarda bir huzun hakim oluyor sanirim.

neyse yarim saat once hiç güzel değildi.

bu bir pipo değildir.

sansür olayıyla ilgili birşeyler yazasım var, burası garip bir ülke neyi yasaklayacagını neyi yasaklamayacagini bilmeyen, sizofrenik bir toplumun var oldugu biryer.

bu yanlis kararlar o kadar kucuk yerlerde veriliyorki, bu insanların çocukları herşeyi yasaklar oluyorlar.

"blog" artık kitlesel iletişimin bir numaralı medyasıdır, bence bir anlamda dilden sonra en aktif gelenidir, bilinçli tercihle okunan bir kaynaktır.

sıkılıyorum.mütemadiyen.

elde birşeyler çizmek istiyordum.

starlık meselesi,

öyle bir popüler çağda yaşıyoruz ki, bu bulunduğumuz ülkeden mi...

sonra devam edeceğim.

onun dışında efendim, bugün okuldaydım, yine kafalarda bir sürü projeler, yapılacak işler, güzel hoş sohbetler geçti bir gün daha. bir de bugün doğru eleştirinin nasıl yapılabileceğine dair ufak bir an yaşadım güzeldi.

proje yönetimi olaylarından bahsediyordum bir ara, bunun için insanın önce kendisini yönetmesi gerektiğinden, her neyse baydı bu olay.

durduğumuz yerden bir çok proje bir çok fikir sunabiliriz çoğu zaman. sadece okuyarak okuduklarımızı yorumlayarak yaşayabiliriz, ancak şöyle bir durum var. "üretim yapan insan" olma durumu başka bir şey istemekte, bugün yine başka bir muhabbette konuşuyorduk, sokağa çıkmalı insan, ordan geçmelisin, belki internet bunu azaltıyor.

deneyimlerimiz kısıtlanıyor bir anlamda, 2 boyutlu bir ekranda yaşadığımız deneyimlerle tatmin oluyoruz, oraya gidemiyorsak google earthle gidiyoruz, flickrdan fotoğraflarına bakıyoruz, ekşi sözlükten gidenlerin yorumlarını okuyoruz vs. vs.

şöyle bir öngörüm var, sokağa çıkmayan bulunduğu yerden gözlem yapan bu insanlar bir ortak üretime doğru gidiyor, yapılan herşey birbirine benziyor. yeni hikayeler zor yazılıyor, sokağa çıkmak ondan beslenmek gerekiyor.

belki biraz dışardayız, başka birşey yapmamız gerekiyor. bilemiyorum.

biraz hava lazım.

Sanat grupları, sanatçı insiyatifleri, tasarım grupları, akımlar, manifestolar, ortak üretim, tartışmalar...

Peki bunlar ne için?

Birlikte hareket ettiğimizde daha güçlü olduğumuz, daha üretici olduğumuz için mi? yoksa kişisel networklerimizi genişletip, egosal tatminlerimizi kalabalık ortamlarda bulabildiğimiz için mi? bilemiyorum.

Ben birlikte üretmenin gücüne inanırım, çok geleneksel bir üretim eğitiminde yetiştim sonuç olarak. Herkesin birşeyin ucundan tuttuğu, beraber üretim için çabaladığı bir ortam..

Ancak bir süre sonra, şöyle kırılmalar söz konusu oluyor sanırım, bir grup insan bir araya geldiği zaman ortak bir söylemleri olması gerekiyor, ortak bir dert, yoksa çıkan iş, kurulan ortam çok sağlıklı olmuyor.

Sadece iş yapmak için -ortak bir dert olmadan- bir araya gelmek, bir süre sonra zorunluluğa dönüşüyor.

Bu konuda daha yazacaklarım var, ancak araştırmam, kütüphaneme ulaşmam lazım, ben yine seferiyim de.