nosyopsis

Ancak "geleneksel" kalmış bir köyden bugün bahsetmek nerdeyse imkansız, sakın burdan kentler büyük köylerdir gibi bir çıkarım olmasın, bu olsa olsa kendimizi yanıltmak olur.

Kent çözülmenin daha hızlı olduğu bir yer, köyde ise bu daha yavaştan işlemekte. İletişim teknolojilerinin ilerlemesi, ulaşılabilirliğin artması bu çözülmeyi arttırıyor, geleneksel yapı gittikçe daha hızlı çözülüyor. 

Biz ise kendimizi kente konumlandırarak, bu ilişkiyi bipolar şekilde ele alıyoruz, oysa kendimizi koyduğumuz yer tek kutup değil, bir çok kutbun ortak noktası mahiyetinde.

İnsan bir süre sonra e noluyor diye soruyor?

Mesala, bir çok ekolojik ev projesi var, haklarında yazılmış onca kitaplar, onca yapım biçimleri teknolojiler vs.  Peki bu tip projelerde mimarın etkisi ne derecede olmaktadır.

Mimar, tasarımcı kimliğini ya da şöyle diyelim gelecek vizyonu kurma durumunu ne üzerinden oluşturur bu tip projelerde?

Bir tane ekolojik evi çözmek onu tek başına yaşatabilmek neye yarar?  Mucit-mimar mı olunur bu noktada?

Bu ev ister Erciyes'de ister Çukurova'da olsun, kentsel bir öneri getiremedikten sonra, bu teknolojik yarış kimin işine yarar ki. 

Ekoloji bir bilinç meselesidir, bu bilinç oluşturulamadıktan sonra, tekil çalışmalar anca "ne güzel de evler yapıyoruz kendimize dergilerde yayınlanır artık teker teker" dedirtir. Bir çözüm getirir mi zannetmiyorum.

İşte ekolojiyi burdan düşününce, dünyanın en çok polimer üreten şirketlerinin kendilerini aklama çalışmalarına dönüyor.  Bu konularda açılan yarışmalarda göstermelik ekolojik masturbasyonlardan öteye gidemiyor çoğu zaman.

Yeni bir meşrulaşma durumu ekolojik olmak, ekoloji krizi kendini gösterdiği yerlerde, bir vicdan meselesiyle çakışıyor ve piyasa tabi ki bu vicdanı en dibine kadar kullanıyor. 

Belki bu mimarlar şöyle düşünüyorlar, benim ekolojik evim herkesi etkileyecek ve herkes gidip ben de şundan yaptırayım diyecek, ve bu eko-mimar daha fazla para kazanacak.

Mimarın toplumdaki yeri belki dünyayı kadar kurtarmak değil ama, toplum ve mimar ilişkisindeki sorunları,  mimarı yere indirmekten geçiyor belki.

Mimarı ortadan kaldırabilecek projelerle vs. 

ps. 

1-Toparlayamadım yine tam bir dahakine artık.

2-Yeşil yapınca ekolojik oluyor bir de, belki herkes yeşil tişört giymeli.

seçim grafikleri, harfin içinden çıkan çocuk

Söz konusu durum, mimarın işverenin gözündeki yerini gösteriyor bence, tabi birileri çıkıp iyi de büyük şirketler diye cümleye başlayabilir, orda sorulması gereken soru etrafımızdaki kaç binanın o büyük şirketler tarafından yapıldığı olabilir.

Türkiye'de halk tarafında genel yargı, binayı inşa edenin binayı yarattığıdır. Yaratmak ne kadar tehlikeli bir söz olarak görünse de, bu yaratma eylemi, kutsal olan ile en kısa bağlantıyı kurduğu için önemli olabilir, lakin yaratan ve yaratılan bu toplumun en hassas noktalarıdır.

Söz konusu müteahhit halkın içindendir, o sokakta oturan biri de bir gün "o" olabilir, ama mimar olamaz. Kutsal değildir, doğal olandır. Kutsal olanla kurulan o garipsenme etkisi orda yok olur.

Bir sokak arasındaki inşaatın önünde, süslü imgeler göremezsiniz, mimarın adını bile zor görürsünüz belki, burda temsilin kendisi şantiyedir belki de* 

Lakin mimarlık, bina, yapı stratejik noktalar olarak çıkıyorlar toplum üzerinde,

Önceleri mimarın kendi yerini inşa etmesini konuşuyorken, günümüzde buna bir de reklam değeri katıyoruz, mimar temsil ettiği veya yaptığından gittikçe uzaklaşıyor, mütevazilik göstermeye çalışırken, daha çok dolanıyor bir anlamda.

Buralardaki mimarlık bir temsiliyet ve meşruiyet krizi arasında yer almaya çalışıyor.

Söz konusu temsil problemi, meşruiyet krizi ile birleştiğinde içinden çıkılmaz bir döngüye doğru girmekte. En basitinden daha yeni çeşme belediye başkan'ının görselleri (projeleri!) mimarlığın nereye konduğunun en önemli örneklerinden biridir belki de. Mimarlık halen güçtür bu topraklarda ve erklerin elinde manipüle amacı olarak rahatça kullanılabilinir.

Biz buna kutsallaştırma desek de, ne gariptir ki, mimarlık bayağılaşır. Bu bayağı süreç iyi veya kötü ayrımını yapmayı geciktirir, bu yağ gibi yayılan kitle bulanıklaştıkça tespitlerimize zemin yaratabilir.

Temsil yöntemleri, meşru kılma araçları değil midir. Bugün bir mimarlık okulunda proje tesliminde halen schöller kağıdına rapido kalem ile çizim isteniyorsa, bu bağnazlıktan öte bir sesini duyurup meşruiyetini ilan etme çığlığıdır. Bu çığlık farklı medyalarda, farklı farklı gösterir kendini. 

Bitiremedim, bitiremediğim bu yazı en ham haliyle karşınızda.

Bu konuda uzun uzun yazacaklarim var, simdilik siz bakının.

sonra oturduğum yerden 3-4 sıra ötemde bir bayan vardı, birbirimize gülümsedik, o an o kalabalığın içerisinde ayrılmıştık bir anda, bir insani gülümseme, bir hatırlama, çok sürmedi sonrasında yüzüm yeniden düştü.

Bu konuda yazmak istediklerim çok daha uzun, vaktim yok, teslimim var. 

"19 ocak'ta ne olmuştu?"