artık travma.
seyahat{raversee}.[ trauma, traum ]
22 Temmuz 2010 Perşembe § 0
Derrida, İstanbul Mektubu
Gitmeye başlayınca duramıyorsun, oradan oraya gitmek sürekli hareket halinde olmak iyi geliyor insana. Başka hikayelere karışmak, kendi hikayesine yeni aktörler katmak istiyor. Seyahati* hiç bitirmek istemiyor, o aradaki zaman başlangıç ile varış arasındaki gerilim kendini koruyor.
| seyahat | GülS xiv | ~ Ar siyāḥat سياحة [#syḥ msd.] gezi < Ar sāḥa ساح dolaştı, serbestçe gezdi (= Ar sāḥat ساحة [#swḥ] serbest alan ) → saha |
Bu gerilimli alan öyle bulanıklaşıyor, öyle bir akış anına geliyor ki, zamanı kaybediyorsun. Zaman önemsizleştiği an gerçeklik yanılsamasını başlıyor. O yanılsama seni ayaklandıran, tanımlayamadığım kargaşada kaybolmanı sağlayan oluyor.
Ruhi Bey* gibi oluyorsun, önce yürüyor musun, yürümeyi mi düşünüyorsun bilmiyorsun. Ya da düşünmen daha sonra mı koyuluyor yola?
Bir hafta, on gün, yirmi gün, bir yıl..
Korkutucu son yaklaştıkça, yeni bir tanesi için umutlanıyorsun, içindeki arzu gitgide büyüyor.
Karıştığın hikayeleri hatırlıyorsun, anlamadığın diller, alışık olmadığın yüzler. Kendi kendine tahlil yapmaya çalışırken, ezberlerini bozuyorsun ki seyahat sende zaten bir Gregor Samsa efekti yapıyor, her sabah uyandığında, kendini başka bir şekilde buluyorsun.
O tüm efemeral anlarda elinden geldiğince tohumlar atıyorsun, korkunç son yaklaştığında tek umudun o tohumların yavaş yavaş toprağın üzerine çıkmasını beklemek oluyor. Bekliyorsun, ektiklerine uzaktasın, yeniden görmek istiyorsun, bulunduğun yerden örmeye devam ediyorsun.
Ben biraz gezdim, bunlar aklımda kalanlar, tohumdan saçılanlar, aklım dağınık gibi dursada, durulttu beni.
Seyahate devam etmek gerek,
harflerimizi paylaşsak yeter
13 Mart 2010 Cumartesi § 1
| mektup | GülS xivyazı | ~ Ar maktūb مكتوب [#ktb mef.] yazılı şey, yazı → kitap |
Yazılı birşeyler üretmek birşeyler yazmak çoğu zaman konuşmaktan bir adım öteye götürebiliyor. Söz uçar, yazı kalır gibi bir söylemden bahsetmiyorum.
Yazı üzerine düşünmeyi, tekrar okumayı sağlıyor, içimizdekini dışarı vurmayı.
Mektup, birine birilerine yazılan cevap beklenen veya beklenmeyen kağıt parçası. Bir karşılıklı okuma, elinden çıktığı anda bir anda geri dönememe meselesi.
Çoğu zaman cevabı beklenen bir köprü gibi.Düşünüyorum da, bir mektup zinciri bir nefreti durdurabilir mi? Bizim gibi çoğunlukla ağzına ilk geleni söyleyen bir milleti düşündürmeye iter mi?
Farkındasınızdır, bir nefret büyüyor. Konuşarak çoğalıyor. Ötekine karşı olan duygularımızı mektuplar dize getirebilir mi?
Belki o zaman daha iyi anlarız birbirimizi, dört bir yana giden mektuplar temizleyebilir mi
şiddetle dolan içimizi?
Bir kağıdı paylaşmayı aynı havayı solumaktan daha iyi anlarız, başkalarının imzaladığı kağıtlar üzerinden yerine, kendi yazdığımız kağıtlarla birbirimizi tanırız.
ps. eklemeyi unutmuşum, haberi olmayanlar için şöyle bir oluşum var
Ekol olmakla okul faşizmi yapmak arasındaki sınır nerede?
1 Şubat 2010 Pazartesi § 0
Efendim devamı Yeni Mimar web sitesinde,
“ Bir mimarlık okuluna girdiğinizde, oraya ait olmanın getirdiği bir kimliğiniz vardır. Aslında okul o kimliği vermez, ama biz o kimlikleri inşa ederiz. Bu kimlikler Yıldızlı olmak, Taşkışlalı olmak, Mimar Sinanlı olmak gibi örnekleri var, daha da eskisi belki Teknik Üniversiteli olmak, Akademili, ODTÜlü olmak olabilir.
Bu inşa ettiğimiz kimlikler, farkında olmadan mesleğe ve onun ortamına bakış açımızı belirliyor. Farklı "ekol"lerde yetiştirilen .."
yeşermeden sönen sevdalar
21 Ocak 2010 Perşembe § 0
Saat burda 05:30, Ağrı'da da öyle..
Çizmem gerekenler yapmam gerekenler var kimin umrunda.
12 yaşındaki bir kız başına babasının silahı dayıyor ve kendini öldürüyor. Ne için?
“seni seviyorum”
Arkadaşı R.Ç'ye verdiği bir not yüzünden. Öğretmeni notu görüyor, babasını çağırıp, babasına veriyor. Sonra küçük Meryem, “korkudan” kendi hayatına son veriyor.
Kim bilir neler düşünüyordu bir kaç gün öncesine kadar. Evinden okuluna giderken bembeyaz karların içinde kaybolup, ne hayaller kuruyordu. Bu o kadar masum bir ölüm ki, tüm sebebi “seni seviyorum”.
Pedagoji eğitimi almış, eğitim görevine gitmiş öğretmeni bu sonu oluşturan yapboza ekleniyor. Töre, hepimiz biliyoruz yıllardır. Peki oraya gitmiş olan eğitim elçisi bunun dengelemesini yapamıyor mu? Hareketlerinin ne sonuçlar doğuracağını göremiyor mu? Yoksa kendini, çevresindekileri yeni keşfeden, utangaç umutlarla göz göze gelen çocukların birbirlerine duyduğu sevgiyi bir iffet meselesi olarak mı görüyor?
Artık kardelenleri yetiştirmek yetmiyor demek ki, onları korumak gerekiyor. Yoksa bembeyaz kar herşeyin üzerini örtüyor, babaların, törenin, öğretmenin, sevenlerin...
Karların altında açamadan sönüyor sevdalar.
Artık bu topraklarda sevenler ölüyor..