nosyopsis

Asıl dert onlarin, herseyin bitmis bir hayali yapmalari, modernleşme içerisinde yeni bir uyum

 yaratarak, ortak bir üslüp oluşturmaya çalışıp, bir yanılsamaya düşmesiydi.

Benim görüşümle über-echt kentler kurma hayalleri vardi hepsinin, her neyse bunlari dinlerken, aklima SimCity adli oyun geldi, aslında ne kadar oyunda olsa, kendi icerisinde, alanlamaları bulunan ve oyunu kazanmak icin, sınıf hiyerarşisi, endüstriyel alan, ticari alan, yasama alanı gibi seyleri aynı lökorbizer bir bakış açısıyla düzenlemeniz gerekir. 

Burdan herşeyi bir kurala bağladığımızı görebiliriz belki de, var olanı ancak bir sisteme, bir kaynağa bağladığımızda kendimizi güvende hissediyoruz.

Birşeyleri yapanların önce ne yaptıklarına değil sıfatlarına ve tanımlamalarına bakıyoruz.

işte bu yüzden robert rauschenberg' e selam ediyorum.

ps. eğlenceli bir ülkede yaşıyoruz iyi ki. bir sonraki yazı, biraz haber takip etmek gerektirecek.

gittikçe ayırt etmek zorlaşıyor imajları, neresinden bakacağına, neyi göreceğine şaşırıyor insan.

bir pazarlama tekniği olarak kullanıyor, kuleleşme imajları,

murat belge geçenlerde bir röportajında şöyle diyordu,

"ben, daha beter bir durum olmasından korkuyorum. estetik ufuklarında, dubai modeli var. dubai'yi gördüğüm için ödüm kopuyor. bunlar şehri güzelleştirmeye kalkarlarsa ne yaparlar bilemiyorum. aman güzelleştirmesinler de öyle dursun..."*

bu yaz yaptığım çoğu yolculukta aklıma takılanlar vardı, biraz daldan dala olsa da, kırsal her yeri gördükçe"neden mimarlık yaparız" sorusu aklıma takılıyor. aslında tehlikeli bir soru özünde, varoluşla kavga etmek nerelere vardırır soru işareti, ama bazen doğa durduğunda da güzel, zamanı gelecek o yazının da, şimdilik kayseri'de bu fotoğraf yeterli sanırım.