traum (alm.) - rüya
travel
bir yerde birleşmeliler
harflerimizi paylaşsak yeter
13 Mart 2010 Cumartesi § 1
| mektup | GülS xivyazı | ~ Ar maktūb مكتوب [#ktb mef.] yazılı şey, yazı → kitap |
Yazılı birşeyler üretmek birşeyler yazmak çoğu zaman konuşmaktan bir adım öteye götürebiliyor. Söz uçar, yazı kalır gibi bir söylemden bahsetmiyorum.
Yazı üzerine düşünmeyi, tekrar okumayı sağlıyor, içimizdekini dışarı vurmayı.
Mektup, birine birilerine yazılan cevap beklenen veya beklenmeyen kağıt parçası. Bir karşılıklı okuma, elinden çıktığı anda bir anda geri dönememe meselesi.
Çoğu zaman cevabı beklenen bir köprü gibi.Düşünüyorum da, bir mektup zinciri bir nefreti durdurabilir mi? Bizim gibi çoğunlukla ağzına ilk geleni söyleyen bir milleti düşündürmeye iter mi?
Farkındasınızdır, bir nefret büyüyor. Konuşarak çoğalıyor. Ötekine karşı olan duygularımızı mektuplar dize getirebilir mi?
Belki o zaman daha iyi anlarız birbirimizi, dört bir yana giden mektuplar temizleyebilir mi
şiddetle dolan içimizi?
Bir kağıdı paylaşmayı aynı havayı solumaktan daha iyi anlarız, başkalarının imzaladığı kağıtlar üzerinden yerine, kendi yazdığımız kağıtlarla birbirimizi tanırız.
ps. eklemeyi unutmuşum, haberi olmayanlar için şöyle bir oluşum var
Ekol olmakla okul faşizmi yapmak arasındaki sınır nerede?
1 Şubat 2010 Pazartesi § 0
Efendim devamı Yeni Mimar web sitesinde,
“ Bir mimarlık okuluna girdiğinizde, oraya ait olmanın getirdiği bir kimliğiniz vardır. Aslında okul o kimliği vermez, ama biz o kimlikleri inşa ederiz. Bu kimlikler Yıldızlı olmak, Taşkışlalı olmak, Mimar Sinanlı olmak gibi örnekleri var, daha da eskisi belki Teknik Üniversiteli olmak, Akademili, ODTÜlü olmak olabilir.
Bu inşa ettiğimiz kimlikler, farkında olmadan mesleğe ve onun ortamına bakış açımızı belirliyor. Farklı "ekol"lerde yetiştirilen .."
yeşermeden sönen sevdalar
21 Ocak 2010 Perşembe § 0
Saat burda 05:30, Ağrı'da da öyle..
Çizmem gerekenler yapmam gerekenler var kimin umrunda.
12 yaşındaki bir kız başına babasının silahı dayıyor ve kendini öldürüyor. Ne için?
“seni seviyorum”
Arkadaşı R.Ç'ye verdiği bir not yüzünden. Öğretmeni notu görüyor, babasını çağırıp, babasına veriyor. Sonra küçük Meryem, “korkudan” kendi hayatına son veriyor.
Kim bilir neler düşünüyordu bir kaç gün öncesine kadar. Evinden okuluna giderken bembeyaz karların içinde kaybolup, ne hayaller kuruyordu. Bu o kadar masum bir ölüm ki, tüm sebebi “seni seviyorum”.
Pedagoji eğitimi almış, eğitim görevine gitmiş öğretmeni bu sonu oluşturan yapboza ekleniyor. Töre, hepimiz biliyoruz yıllardır. Peki oraya gitmiş olan eğitim elçisi bunun dengelemesini yapamıyor mu? Hareketlerinin ne sonuçlar doğuracağını göremiyor mu? Yoksa kendini, çevresindekileri yeni keşfeden, utangaç umutlarla göz göze gelen çocukların birbirlerine duyduğu sevgiyi bir iffet meselesi olarak mı görüyor?
Artık kardelenleri yetiştirmek yetmiyor demek ki, onları korumak gerekiyor. Yoksa bembeyaz kar herşeyin üzerini örtüyor, babaların, törenin, öğretmenin, sevenlerin...
Karların altında açamadan sönüyor sevdalar.
Artık bu topraklarda sevenler ölüyor..
tepeleştirme
14 Aralık 2009 Pazartesi § 1
Herşeyi üst üste koyuyoruz, bir sonra gelen diğerinin üzerine biniyor. Öyle geniş bir tabanımız var ki, koyduğumuz hiç birşey havada kalmıyor, bir yerden tutunuyor.
Büyük bir jöle kalıbı gibi. Bu jöle dağı, hem geçirgen, hem saydam, hem sabit, hem oynak. Bu bir toplanım değil, bu bir yığılım. Gittikçe büyüyor, tepeleşiyor. En üstteki hiç bir zaman sabit olamıyor. Bu sistem her yerden gelebilecek etkiye karşı hassas.
Söylesenize jöleyi “undecidable” kabul edebilir miyiz?
mevsimsel döngüler
23 Kasım 2009 Pazartesi § 0
Eski metodlara geri dönüyorum, madem yazdıklarımı toparlayamıyorum, ben de parça parça koyarım, sonra bir şekilde toparlanıyor.
HERMIA*
Sevgili Lysander, işte yemin ediyorum,
Kupid'in en güçlü yayı, altın uçlu ve seçkin oku adına;
Venüs'ün tertemiz kumruları,
Ruhları perçinleyen, sevenleri kavuşturan her şey adına;
İki yüzlü Troyalı yelken açmış giderken,
Kartacalı eceyip yakıp kavuran ateş adına;
Kadınların ettiği yeminleri kat kat aşan,
Erkeklerin bozduğu tüm yeminler adına yemin ediyorum,
Dediğin yerde yarın gelip seni bulacağım.
*Bir Yaz Gecesi Rüyası
Eylemsizlik, cisimlerin konumlarını koruma eğilimidir. Bir dönemin mimari düşüncesi bu “eylemsizlik” üzerine kuruludur. Eylemsizlik kanımızı donduran, bir başka adıma izin vermeyen bir durum olarak karşımızda durur.
Eylemsizliğin şiddeti bize dokunur. Onun yarattığı potansiyel, bir süre sonra kendi kendini yemeye başlar.